"अगं पण का? माझं काय चुकलंय?"
"अरे तुझं नाही काहीच चुकलेलं, पण मी शब्द दिलाय त्याला.."
"तुझ्यासाठी सगळ्यांनी सरप्राईज पार्टी अरेंज केलीये... आजतरी नको जाऊस..."
"त्यांच्यासाठीच थांबले होते इतकी वर्ष, फक्त एक वाढदिवस मला माझ्या मनाप्रमाणे सेलिब्रेट करू दे..प्लीज"
सागरकिनारे...
फोन वाजला.
अरे, टीव्ही लावलास का ? मोदीनी तुमच्या कपाळात घातल्यात. तुझ्याकडचे लाखो रुपये आता कागद झाले कागद.
पण तुला का एवढा आनंद होतोय ?
वाईट रे! आता तुमची पूर्ण नाकेबंदी झालीये, हरामाचा पैसा कधी पचत नाही.
बरं, बरं, बघू या.
भक्त म्हणून हिणवतोस काय? आता कळेल त्याची ताकद!
डिसेंबरचा शेवटचा आठवडा.
काय, मग जाळल्या का नोटा ?
मी मजेत आहे. तू किती वेळा लायनीत उभा राहिलास ?
आम्ही मोजत नाही.
३० मार्च २०१७: हॉस्पिटलच्या स्पेशल वॉर्डमध्ये विशेष लगबग होती. अॅन्टी करप्शनच्या मोहिते साहेबांना घरी सोडण्यात येणार होतं. ऑक्टोबर महिन्यात जीवघेण्या अपघातानंतर ते कोमात होते ते काल शुद्धीवर आले. त्यांची अर्धशिक्षित बायको, आई आणि अ॑ठरा वर्षांचा मुलगा किशोर आनंदात होते. साहेबांच्या अपघातानंतर किशोरने मोठं होत घर सांभाळल होतं.
काउंटरवर जाण्यापुर्वी रुममध्येच किशोर खिशातून पैसे काढून मोजू लागला.
"हे काय आहे ?
"खा खा पैसे ... लुबाडा आम्हाला", बाई भलतीच तोंडाला आली होती.
मंत्रीमहोदय मात्र चैनीत बसले होते. कातडीचं लेदर झालं होतं. हिनं लाख दिले. दुसऱ्या बिल्डरने त्यादिवशीच आणखीन कोट्यानकोटी चारले.
हुश्शार बाईने सुद्धा माणसं पेरली होती. मंत्री निघाले त्यांच्या गाडीतून पण तिच्या गाडीवानाने गाडी नेली थेट कबरस्तानात.
मंत्रीसाहेबांनी पैसे देऊन पाहिलं, रडून पडून पाहिलं, राजीनामा देण्यास राजी झाले पण पठ्ठा बाईशी प्रामाणिक होता.
"पूरा शहर खंडर हो चुका है. कई बिल्डिंगोंमे आग सुलग रही है. धुवा धुवासा है यहा. सब बरबाद हो गया जनाब.. ओव्हर"
"हिम्मतसे काम लो. खूदा है अपना.. ओव्हर"
"जनाब, शहरकी दक्षिणी हिस्सेमे हलचल नजर आ रही है. हुकूम करो..ओव्हर"
"आगे बढो. मै बॅकअप ट्रूप भेज रहा हू.. ओव्हर"
"ठिक सामने दो छोकरीया दिख रही है. चलती जा रही है रस्तेसे.. ओव्हर"
"बचाओ उन्हे. कहिसे भी गोली आ सकती है.. कहीसे बंम्ब गिर सकता है.
बाबा म्हणायचे, उत्तरेकडे हिम असतो. त्यांच्या तरुण वयात तिकडे काम करत.
सध्या इथे ना हाताला काम, प्यायला साधे पाणीपण नाही.
रोज जिवंत परत येऊ की नाही याची शाश्वती नाही. एक दिवस घरी न सांगता निघालो, मिळेल ते वाहन पकडून आणि पोहचलो समुद्रकिनारी.
इथून एका मोठया जमावामध्ये सामील झालो. आणि सुरु झाला जीवघेणा प्रवास.
एक जुनाट जहाजवर, ना खायला पदार्थ, ना प्यायला पाणी.
‘राणी……! '
तिने फक्त आपल्या ओल्या डोळ्याने त्याच्याकडे पाहिलं .
‘मला ना तुझ्या पायाचे हे ठसे बुजवायचे नाहीत!
'ये ना यार’
'हो, येते! अन ती त्याच्या पायाच्या ठश्यावर पाय देत चालू लागली . तिच्या पायांना जणू स्वर्गसुख लाभत होत , तिला त्याच्या पायाचे ठसे तोडायचे नव्हते ! अन ती शेवटी त्याच्याजवळ पोहोचली .
‘बघ, जात वेगळी असली तरी आपण असंच एकत्र राहू - अन तिच्या डोळ्यात एक हसू उमललं!
क्षणातच , त्यांच्या पायाला मोठ्या लाटेचा झटका बसला !
तू गेल्यावर रोज येते मी ठरलेल्या ठिकाणी.
आपल्यातली अंतरं विसरून जाते! समोर दिसतं ते सगळंच भव्य!
अथांग समुद्र, नजरेत न सामावणारं क्षितिज, अस्ताला जाऊनही अफाट रक्तिमा पसरवणारा सूर्य, बेभान सुटणारा वारा!
या सगळ्यापुढे आपण कोण य:किंश्चित प्राणी? पण तुझ्यात सगळं झुगारण्याची हिंमत नाही, कळून चुकलंय मला!
रोज पाहते तू गेल्यावर मागे उरलेल्या पाऊलखुणा.
"आम्हाला ईश्वराचं सत्यस्वरूप शोधायचेय" एका शिष्याने नम्रतेने प्रस्तावना केली.
"ह्म्म्म."- घोसातले एक द्राक्ष गुरूदेवमुखी विलीन झाले.
"आपले मार्गदर्शन-"
काही क्षण विमर्शात लोप पावले.
"हे काय आहे?", एका ललनेचे अनावृतावस्थेतले उन्मादक चित्र पुढे ठेवून गुरूदेवांनी विचारणा केली.
"काम", पट्टशिष्याचा उत्स्फूर्त सूर आला.
"पाप", दुसर्या शिष्याने डोळे मिटले.
"मोह", तिसर्याने नेत्र विस्फारले.
"ज्ञान", पुटपुटत चौथ्याने काही मापे टिपून घेतली.
"सौंदर्य"
तो निघाला आणि 'ती' वेडीपीशी झाली. तिने आतुर नजरेने त्याच्या नेत्रात स्वतःला गुंतवले. पण तो बधला नाही; तेव्हा मात्र ती शांतपणे म्हणाली,"जातोस? जा! तुला अडवणार नाही. हे अर्थहीन... प्राणहीन....जीवन तुझ्या आठवणींवर कंठेन आणि तुझ्यातच विलीन होईन. मात्र तुला मी आठवेन..मग मात्र......" तिने त्याच्याकडे पाठ केली. यमुनेच्या काळ्या मऊशार वाळूतून तिची सुकुमार पावलं आपली ओळख उमटवत राहिली......
द्वारका वसली आणि तो विसावला.
मिसळपाव