शतशब्दकथा स्पर्धा-२०१७ नवा दृष्टीकोन
खांद्यावर पर्स, हातात छत्री, डबा, गळ्यात मंगळसूत्र आणि ओढणी सांभाळत स्टॉपपासून पन्नास मीटर लांब जाऊन थांबलेल्या बसमध्ये चिखलातून वाट काढत गर्दीतून स्वतःला आत घुसवलं.
खिडकी नीट बंद होत नसल्यामुळे काल पावसाचं पाणी आत आलं होतं, त्यामुळे आज आयलकडच्या सीटवर जागा मिळाली, बरंच वाटलं.
'मॅनेजरला काय उशीरापर्यंत मीटींग ठेवायला? चापेल घरी जाऊन आयतं.'
कॉलेजकन्यकांचा घोळका खिदळत बसमध्ये शिरला.
मिसळपाव
"शाळेत अतिरेकी लपल्याची खबर मिळाल्यामुळे आम्ही क्षेपणास्त्र डागलं. अतिरेकी मेले पण शाळेची इमारत कोसळली आणि तुमच्या यजमानांना आणि काही विद्यार्थिनींना हकनाक प्राण गमवावे लागले. पण तुम्ही या दुःखात अडकून न पडता निर्वासितांच्या छावणीत शाळा पुन्हा सुरु केलीत हे खरोखरच कौतुकास्पद आहे. काही मदत लागली तर सांगा", असं छापील बोलून तो ऑफिसर निघून गेला.
पण तिला मदतीची गरज नव्हती.
तुम्हाला सगळं जेव्हा संपवायच असतं ना तेव्हा घाई असते, आरामात मरता येत नाही.
पण मला शांतपणे मरायच होत.
सगळ्यात सोपा उपाय म्हणजे, स्वतःला समुद्रात लोटून द्यायच.
मग तडक निघाले समुद्र किनारी, रात्रीच्या वेळी, कोणी बघणार नाही, शांतपणे निरोप घेता येईल.
सरळ त्या समुद्राला जाऊन भिडले, डोळे मिटून घेतले, थोड्याच वेळात मुक्ती!!
मला कोणी हाक मारली का?
मला कोण बोलवतय?
मी माघारी फिरले, धावत परत किनारी आले, डोळे मोठे करून बघितले, वाळूवर कोणाची तरी पावलं उ
आये , सरकारनी हजार पाचशेच्या नोटा बंद केल्यात.नाय बदलल्यातं त्याला किंमत ऱ्हाणार नाय", किसना म्हातारीला म्हणाला.
"माह्याकं काह्याचा पैका." म्हातारी फणकारली.
"हां ! माजघरात ठिवलेत गठुड्यात. पण अडनडीला म्हून रुपया द्याची वासना झाली नाही" सून आतून कडाडली.
"तू माह्या पैशावंच टपून बस. औशादपाण्याला कवा धीला मोकळ्या मनानी पैका?