मिसळपाव
शेअरींग
संध्याकाळची सात वाजताची वेळ. रस्त्यावर नेहमीचीच तुडुंब गर्दी. मी ऑफिस मधुन घरी रस्त्यातुन वाट काढत काढत चालले होते. नळस्टॉपपाशी बराच वेळ सिग्नलला उभी होते. तेवढ्यात तिथे दोन मुले गुलाबांचे टवटवीत रंगीबेरंगी गुच्छ घेउन फिरताना मला दिसली. त्या गुलाबांकडे पाहिल्यावर इतक प्रसन्न वाटलं की चटकन ती फुले मनात भरली आणि घ्याविशी वाटली.
पण इतक्यात सिग्नल सुटणार असे माझ्या लक्ष्यात आले. मनाला थोडी रुखरुखच लागली. मनात म्हणलं हरकत नाही. उद्या घेउ ते गुच्छ. पण सिग्नल सुटल्यावर वळून थोडी पुढे आले आणि दिसले की काही बायका फुटपाथ वर हे असेच गुच्छ विकत होत्या.
विकांताला मेंदूला झालेला त्रास बघता ह्या वेळी मेंदूचा वापरच करावा लागणार नाही असा एखादा मसालापट बघायचे ठरवले आणि पावले चालली 'शांघाय'ची वाट.
'पोलिटिकल थ्रिलर' असा गाजावाजा झालेला हा चित्रपट ना पोलिटिकल थ्रिलरच्या अपेक्षा पूर्ण करतो ना नुसत्या थ्रिलरच्या. हान काही काही प्रसंगात थिल्लर वाटण्यात मात्र तो यशस्वी झाला आहे हे नक्की.
साधारणपणे वाईट चित्रपटांच्या काही कॅटेगर्या असतात. वाईट, खुप वाईट आणि अशक्य वाईट. याच्या व्यतिरिक्त एक क्याटेगरी आहे जी केवळ २-४ चित्रपटात संपु शकते. जानी दुष्मन त्यापैकी एक. चित्रपटाचे नाव खुप जालीम आहे. तुमचा एखादा जानी दुष्मन असेल तर त्याला खुर्चीला बांधुन ठेवुन हा चित्रपट दाखवावा. त्याला अजुन टॉर्चर करायचे असेल तर याच चित्रपटातले "जावेद भाई सो रह्यले है" हे गाणे चालीवर पाठ म्हणुन दाखवायची शिक्षा द्या. एकतर तो दुष्मनी सोडुन देइल किंवा दुनिया. दोन्ही तुमच्या साठी चांगलेच आहे.