मुक्तक

सूर्य उगवला, सकाळ उमलून आली. जाग आली तर माझ्या हातावर डोकं ठेवून निजलेली तू. अस्ताव्यस्त केस, मोठं कपाळ, लांब नाक, गोऱ्यापेक्षा जरा कमी आणि सावळ्यापेक्षा जरा उजळ रंग. तुझे ते गडद गुलाबी ओठ, नाजूक हनुवटी आणि कचकन चावा घ्यावासा वाटणारे तुझे ते गोड कान. आखीव भुवयांच्या खाली बंद पापण्याआडचे तुझे पाणीदार डोळे.

तुझ्या चित्रभाषेमधले मी
शोधित होतो जरी व्याकरण
त्या शोधाच्या वाटेवरती
मला गवसले काही विलक्षण

नियमबद्ध काहीही नसणे
हाच नियम असणार, वाटले
होते- पण त्या ओळींमधल्या
जागेवर ते पुन्हा भेटले

चकवा देऊन आकलनातून
पुन्हा पुन्हा निसटुनी जे गेले
तेच गूढ चित्राक्षर होऊन
मला पछाडून अथांग उरले

लिहिशील एखादी कविता?

जोजवितो कवितेला सृजन पाळणा
शब्द जन्मखुणा, अर्थ प्रसवाच्या वेणा

शेषामाथी पृथ्वी तसा कवितेचा तोल
शब्द केवळ कल्लोळ, अर्थ डोह खोल

भूल घाली कवितेची अविरत साद
पावश्याची हाक शब्द, अर्थ मेघनाद

ध्यानी मनी कवितेचा चाफा लपलेला
शब्द पानोपानी गेला, अर्थ दर्वळला

दऱ्या खोऱ्यांनी धाडला

चाळत असता वही शाळकरी

तुका-विठू नाते कसे

तुझ्या कवितेच्या ओळी