वाघोबा वाघोबा किती वाजले

वाघोबा वाघोबा किती वाजले, पाऊस न येताच राजीनामे भिजले| वाघोबा वाघोबा किती वाजले, म्याव म्याव च्या डरकाळीने घसे बसले| वाघोबा वाघोबा किती वाजले, भूकंपाच्या धमकीने हसू फुटले| वाघोबा वाघोबा किती वाजले, आदिलशहा* येताच शेपूट घातले| वाघोबा वाघोबा किती वाजले, यांच्या मर्कटलीलांनी केजरीवाल लाजले| वाघोबा वाघोबा किती वाजले, धाकल्याच्या चतुराईने थोरले बिथरले| वाघोबा वाघोबा किती वाजले, बनियासमोर** लोटांगण घातले| वाघोबा वाघोबा किती वाजले, यांच्या वल्गनांनी मावळे शरमले| वाघोबा वाघोबा किती वाजले, असा पक्ष, असे नेते हे दुर्दैव आपुले| (* - विधानसभा नि

भा रा ताम्ब्यान्ची क्षमा मागून _/\_ जन पळभर करतिल हाय हाय (एका मुम्बई लोकल मध्ये ऑफीस गर्दीच्या वेळी प्रवास करणार्‍या चाकरमान्याच्या मनस्थितीचे वर्णन) (डब्यात चढण्या पूर्वीच्या स्थितीचे वर्णन) जन पळभर करतिल, 'हाय हाय !' (कुणी उद्धरतील हे आय माय) डब्या शिरता खन्त काय ? (डब्याच्या पॅसेज मधल्या स्थितीचे वर्णन) कुणी ढकलतील, कूणी सरकतिल; सारे अपुला मार्ग आचरतिल, तसेच सारे खडे राहतिल, असेच पन्खे बन्द राहतिल ? लोक भान्डतिल, कर्ण पिकतिल, रागाने या शिव्या वाहतिल पुन्हा विजारी डाग उमटतिल, पुन्हा पायावर हेच पाय ? (आसनस्थ झाल्या नन्तरच्या स्थितीचे वर्णन) सखेसोयरे घर्म पुसतिल, स्कन्धी कुणीतरी (अपुले

सुरापरीच्या वाटेवरती, गटारांगण अंथरले होते... गंधभारल्या रात्री होत्या,दिवस जणू मंतरले होते! मी मोकळा..त्यावर संत्रा, नारंगी नखरे,कातिल चखना... फक्त एवढे कळले..नंतर, रोम-रोम मोहरले होते! विरघळलेला बर्फ गारसर,पुन्हा एकदा फसफसलेला... तोच चखना अलगद खिश्यात माझ्या लपवलेला होता मला एकदा म्हणे..कसे रे,सुचते इतके तुला निरंतर? त्याच्या निरागस प्रश्नावरही, चार थेंबे नारंगी उडवले होते घोट घेतानाही क्षणभर, ग्लास अडखळला तेव्हा... पुन्हा नव्याने चुंबण्यास, ओठ माझे थर थरले होते मूळ कवीची क्षमा मागतो, थोडा बहकलो होतो शब्द बदलले एक नवे काव्य गहन रस उमजले ;)

(टीपः हे गाणे आणि हाच विषय घेउन एक विड्म्बन मला व्हॉट्स अप वर आले होते (कवी अज्ञात) .

होतकरू नगरसेवकानची भरली होती सभा, व्होटर होता सभापती मधोमध उभा. व्होटर म्हणाला, व्होटर म्हणाला, "मित्रांनो, देवाघरची लूट..

विशाल भौंची नेहेमीप्रमाणेच सुरेख गजल वाचली 'वंचनांचे खर्चही पडताळणे आता नव्याने' आणि आमच्या काही वंचनांचा बांध फुटला!

कुणी छापिती शिवमुख ध्वजी कुणी घालिती राजमुद्रा करी शिवरायांची तत्वे न कळे काही दाढी वाढवून जो तो आरशात पाही © कर्रोफर नमुरा

आपली पेर्नाही आमच्या शेजारच्यांकडं की नाय , दोन कुत्रे आहेत. हिरव्या डोळ्यांची सतत भुंकणारी ती अअल्सेशियन हरी आणि कायम कान पाडून बसलेला लांबुडक्या दु:खी चेहर्याचा नार्सिसस उर्फ नार्या. ही त्यांची कविता. हरिच आणि नाऱ्याच नात जगावेगळ असत जवळ असले तरीही मिलन नाशिबि नसत हरिची लहर, सतत त्याला असते भुंकत तरीही प्रेम करतो नार्या बिन प्रश्न विचारत नाऱ्याच्या नशिबी बाजूच्या काळूच बेण असत हरिला वेध मात्र काळूला स्वतःत सामावून घेण असत.

तू भरावे, मीच प्यावे, साधणे ह्या क्रियेचे जमेना अंतरीची, वारुणी ही कां अशीही ओठी पडेना हीच गोडी, हीच थोडी पीण ग्लासात, काही पडेना बूच वेढे, थोडे थोडे सोडवावे, तरीही निघेना बूच ढकलता, आत जाता दारूमध्ये, तेही बुडेना वास त्याचा, लाकडाचा दारूला ह्या, मुळीही खुलेना वास सुकल्या, या पेल्याची आज भरता, तळी भरेना वाट पाहत्या, या घशाची आज खुलता, कळी खुलेना