माझं खोबार... भाग २

रीचर्ड बर्टन हा वेश पालटुन फिरत असताना एके ठिकाणी पकडला गेला. अशियायी पुरुषांप्रमाणे खाली बसुन लघवी न करता तो युरोपीयन लोकांप्रमाणे उभे राहुन लघवी करत होता. त्यामुळे लोकाना त्याचा संशय आला

आयला धमाल लिहिता हो तुम्ही! इतके दिवस का शांत बसला होतात? टिपिकल वातावरण, बुंग, जितकं आधी निघता येईल तितकं आधी, अक्षरी पं-ध-रा, मजूर... वा वा! धमाल आहे... भाषेबद्दल सगळं विस्तारानं लिहा हां! कंजूषी नको... :)

खूपच आवडला हाही भाग.. एकदम माहीतीपूर्ण, नवीन शब्द्,देशाचा इतिहास कळतोय.. सही आहे!

आपल्या सुरस आणि चमत्कारिक कथा वाचायला उत्सुक आहे

एकदम ओघवतं आणि नेमकं लिहिलं आहे माहितीपूर्ण आणि तरीही रंजक! १०.३० च्या विमानासाठी घरातून 'पं ध रा' मिनिटांच्या अंतरासाठी देखील ६.३० ला निघणं पण एकदम सह्ही! (माझे बाबा ही असेच आहेत. त्यांचे नेहेमीचे म्हणणे "अरे तिथे जाऊन मारा ना गप्पा काय मारायच्या आहेत त्या, आपल्याकडे कधी कशाने बंद होईल, संप होईल सांगता येत नाही आपण आपले आधी जाऊन बसलेले बरे!") अहो पण आमचं इतक्या आधी जाऊन पार भरीत होऊन जातं त्याचं काय?! एकाच सुलतानाच्या भरपूर बायका आणि असंख्य मुलांचे उल्लेख वाचून करमणूक झाली! ;) बिपिनराव लिखते रहो! (खुद के साथ बातां : ह्या सुलतानांचा 'परफॉर्मन्स' बघून पाश्चात्यांना व्हायग्राच्या शोधाची प्रेरणा मिळाली की काय? ;) चतुरंग

तुमचे अनेक गुण पाहिले पण हा गुण (लीहीण्ञाचा) आमच्या पासुन कसा काय लपला??? लिखाण अतिशय सुन्दर झाले आहे..... शब्द अतिशय सुन्दर गुन्फले गेले आहे. keep it up.....

बिपिन नविन भाग कुथाय?