अगदी अगदी. मिडीया प्लेयर वर मराठी गाणी चालू असतात, अचानक 'पाहिले न मी तुला' हे गाणं लागतं आणि त्यानंतर तीच गाणं किमान २-३ वेळा ऐकलं जातंच. आणि त्याबरोबर आठवतो रंजना आणि अशोक सराफचा गुपचुप गुपचुप मधला झकास अभिनय :)

दोन्ही बरोबर असावं असं वाटतं. तु बदललास/बदललीस. तो बदलला, ती बदलली, काळ/ऋतु बदलला वगैरे. (काय ती प्रथम, द्वितीय तृतीय वचनाची भानगड असते ती ;-) )

भक्ती बर्वे आणि अरुण सरनाई़कांचा उल्लेख केला आहे पवारांनी म्हणून परत नाही केला.. स्वाती

चित्राताई....स्वातीताई....नाईल....विकास....सर्वांना उद्देश्यून, ~ रंजना यांचेच असे नव्हे तर एकूणच मराठी चित्रपट आमच्या कोल्हापुरातील थिएटर्समधून पाहाणे हे एक प्रकारचे दिव्यच आहे...(आज मल्टिप्लेक्सच्या जमान्याची डोळ्यांना आणि देहाला सवय होत असताना, मराठी निर्माते तिथे चित्रपट लावण्यास धजत नाहीत, ही वस्तुस्थिती आहे....कारण? अनेक आहेत, पण इथे या एका गुणवान अभिनेत्रीच्या आठवणीसाठी काढलेल्या धाग्यात ती चर्चा नको...) त्यामुळे रंजनाचेच नव्हे तर अगदी ताज्या दमातील दिग्दर्शकांचे चित्रपटही ते कोणत्या थिएटरमध्ये प्रदर्शित झाले आहेत यावर इथला प्रेक्षक पाहायचे की नाही असा विचार करतो. असे असले तरी चित्रपट कलेचा एक अभ्यासक (वा प्रेमी) या नात्याने मी वेळोवेळी वाचन मात्र भरपूर केले आहे,विविध चर्चेत, क्षेत्रातील ज्येष्ठांसमवेत (कोल्हापुरात यांची कमतरता नाही) या विषयावर प्रदीर्घ गप्पागोष्टी याद्वारेही ज्ञानात भर पडत जातेच. त्यामुळे प्रतिसादात म्हटल्याप्रमाणे रंजना यांचा एकच चित्रपट जरी पाहिला असला तरी त्यांच्या एकूण कारकिर्दीबाबत मला तशी बर्‍यापैकी माहिती आहे. विशेषतः 'त्या' दुर्दैवी अपघातानंतर तर माहितीत आपसूकच भर पडत गेली. श्रीमती शांता जोग आणि अकाली गेलेला तो एक देखणा कलाकार जयराम हर्डीकर यांच्या अपघाती मृत्युचा उल्लेख माझ्याकडून निसटला....कसा काय कोण जाणे....बट थॅन्क्स टु स्वाती दिनेश. जयराम हर्डीकर यांची ओळख आहे ती निव्वळ 'सिंहासन' (दयानंद पानिटकर या भूमिकेत) मुळे नव्हे तर पटवर्धन दांपत्याच्या "२२ जून १८९७' या गाजलेल्या चित्रपटातील 'गणेश द्रविड' च्या भूमिकेमुळेही. 'मंतरलेली चैत्रवेल' टीमच्या बसला कोल्हापूरच्याच दौर्‍यावर असताना (इस्लामपूरच्या आसपास) झालेल्या अपघातात जयराम हर्डिकरांचा चटका लावणारा मृत्यू झाला....[बातमी तर अशीही होती की, पेटत्या बसमधून स्वतः सुखरूप बाहेर येऊनही आत शांताबाई अडकल्याचे समजल्यावर परत त्या बसमध्ये त्यानी धाव घेतली होती व त्याना वाचविण्याच्या प्रयत्नात दोघेही जळून गेले].....तीच गोष्ट अरुण सरनाईक यांची, त्यांच्या पत्नीची आणि त्यांच्या ज्येष्ठ मुलीची, कोल्हापुर-पुणे महामार्गावरील एका जबरदस्त अपघातात मृत्यू....ड्रायव्हरदेखील वाचला नाही......दुसर्‍या मुलीची बारावीची परीक्षा चालू असल्याने ती प्रवासात त्यांच्यासोबत नव्हती....म्हणून वाचली. भक्ती बर्वे यांचाही असाच क्षणार्धात झालेला अपघाती मृत्यू.....[योगायोगाने त्याच पुणे महामार्गावर] अकाली गेलेल्या या कलाकारांच्या संदर्भात फार हळव्या आठवणी आहेत.....जरी अपघाती नसले तरी स्मिता पाटील, मच्छिन्द्र कांबळी, शंकर घाणेकर, लक्ष्मीकांत बेर्डे यांच्याही अकाली मृत्युने मराठी रसिक मनाला चटके दिलेच आहेत. इन्द्रा

यशो - ही मुलाखत नेटावर आहे का? दुवा वगैरे असेल तर बरेच होईल.