माझा एक थरारक अनुभव

असे अनुभव मजा आणतात खरं. यावरुन माझा बंगळुरातील एक अनुभव थोडक्यात सांगतो. हाफिसाची वेळ, बंगळुरातील बस पाहिली असेल तर गर्दीबद्दल सांगायला नको. दारातच उभे असल्याने नविन लोकांना बसमध्ये जाण्यास अडचण नेहमीचीच. असेच त्यादिवशीही. खिशात मोबाईल असल्याने माझा एक हात नेहमी खिशात असायच(मोबाईल चोरी नेहमीचीच) पाकिट वगैरे सुरक्षित बॅगेत. एक लठ्ठ माणुस तिसर्‍या पायरीवर उभाहोता. मी त्याला पार करुन पुढे जायला लागलो तर फारशी जागा नसल्याने मला जमेना, त्यानेही जागा करुन देत आहे असे केले, मग मी दोन्हीहाताने वरचे बार पकडुन स्वतःला खेचुन पुढे घेणार इतक्यात कुणीतरी माझ्या खिशात हात घालतोय असे जाणवले, त्या लठ्ठ माणसाने मला अधीकच आवळले. मी झटकन पुढे होउन मोकळा झालो आणि खिशात हात घालतो तर मोबाईल गायब. बंगळुरात बसेस्ना हायड्रॉलीक दारं. बंद. लगेच कंडक्टरच्या नावाने ओरडलो,, म्हणलं गाडी पोलिस स्टेशनला घ्या माझा मोबाईल चोरी झाला. चोरही घाबरला असावा, नविन असेल. त्या घाईगर्दीत(मी अर्थातच शोधतच होतो) एक हात दिसला, माझा मोबाईल त्या हातात. मी मोबाईल पटकन खेचुन घेतला, हात गायब झाला होता. मोबाईल स्वीच ऑफ केलेला होता. काहे क्षणांची गंमत. मोबाईल मिळाला, पुढे काही करण्यासारखं नव्हतं. त्या गर्दीतही जीव भांड्यात पडुन थंडगार वाटलं. -Nile

खरच थरारक अनुभव... पण खालील वाक्य थरारक पणा कमी करते. झाल्यावर मी आपली जसं काही झालंच नाही अशी दुसरी लोकल पकडायला निघून गेले

बापरे ! विलक्षणच ! मराठी, मुंबईकर चोर .. एक डेडली काँबिनेशन !! किंवा मराठी, मुंबईकर प्रवासी ... एक कोल्डमोस्ट पासिव काँबिनेशन असे काही विषय सुचत आहेत. (त्या पुढे प्रतिसादांमध्ये 'चोर मराठी होती हे कशावरुन? इतर बघ्यांमध्ये परप्रांतीय नव्ह्ते कशावरुन? असे मुद्दे उपस्थित करायला आपणच वाव ठेवायचा .. म्हणजे प्रतिसाद भरपूर :) ) -- लिखाळ. देवाने विचारले अक्कल हवी की टू-व्हिलर? अनेक पुणेकरांनी टू-व्हिलरची निवड केली ;)

एकदा मी लहान असताना, बाबा मला गणपतीचे देखावे पहायला घेउन गेले. असाच हात सुटला मी इकडे तिकडे बघत असता गर्दीत बाबा व मी वेगळे झालो. एका मंडपाच्या जवळ असल्याने तिथल्या कार्यकत्यांनी मला पाहीले व मी हरवलो आहे का विचारले. मी मान डोलावताच लगेच लाइड स्पीकरवरुन माझे नाव विचारुन जाहीर केले. लगेच बाबा तिथे आले व आमची ताटातूट संपली. [जय पुणे, जय सार्वजनीक गणेशोत्सवाचे कार्यकर्ते, जय लाउडस्पीकर. बघा तेव्हा लाउडस्पीकर नसता तर अवघड होती कीनै परिस्थिती? असो त्यावर वेगळी चर्चा होउ शकते] मी तसा घाबरलो होतो व एखादा रट्टा खायची मनाची तयारी ठेवली होती. पण बाबांनी मला मारले नाही उलट ते जे काही बोलले ते मी अजुनही लक्षात ठेवले आहे. ते म्हणाले पुढे तुला आयुष्यात हे वाक्य उपयुक्त होईल. वाक्य होते,"चल तुझ्यासाठी कॅडबरी घेउ. आणी हो, तुझ्या आईला हे सांगू नकोस हं"

मुंबईची लोकल म्हणजे एक भयानक सत्य आहे. मधुमेहा विरुद्ध लढा माझी जालवही

याच्या एकदम उलटा अनुभव असलेला किस्सा डोळ्याने पाहिला आहे. एक बाई प्लॅटफॉर्म वरुन दारात उभ्या असलेल्या बाईची पर्स ओढत होती... गाडी चालु झाल्या झाल्या गाडीतल्या बाईने पर्सला धरुनच प्लॅटफॉर्म वर उडी घेतली. भांडण फारच विकोपाला गेले. शेवटी लेडी कॉन्स्टेबल आली आणि तीने भांडण सोडवले. सगळ्यात महत्वाचे गाडीत उभ्या असणार्‍या बाईचीच ती पर्स होती. प्लॅटफॉर्मवरची बाई बनाव करत होती. म्हणजे तुमच्या एकदम उलटा अनुभवच की... त. टी :- हा अनुभव मुंबईतल्या प्लॅटफॉर्मवरच आला आहे. ठाण्याचा नाही ;) स्वगत:- काय हे अधःपतन मुंबई, गर्दी, लोकल, बेदरकारपणा, मदत न करायची वृत्ती हे सगळे असुन मुंबईला शिव्या घालणारे प्रतिसाद येत नाहीत. (मुंबईकर, पुणेकर, नागपुरकर, आणि अर्थातच... जाउद्या)निखिल ================================ करा चर्चा दुज्यांच्या पातकांची, स्वतःला तेवढे गाळून बोला!!!!

माझाही मुंबई लोकलबाबत भयानक अनुभव आहे. एक ४-५ महिन्यापुर्वी काही कामानिमित्त मुंबईला गेलो होतो तेव्हाची गोष्ट. मी आणि आमचा एक आंतरजालिय मित्र ( जो आजकाल 'संपादक' म्हणुन मिरवत असतो, असो ) आम्ही दिवसभर "जिवाची मुंबई"करुन परत आपल्या घरी म्हणजे ठाण्याला परतत होतो. रात्रीची ९.३० ची वेळ असावी, छ.शि.ट. वरुन लोकल पकडली ( अ‍ॅक्च्युअली तिथुनच सुटली ), बसायला जागा मिळाली नाही व उभारुन प्रवास करणे नशिबी आले, हा भयंकर अपमान आम्ही च्युईंगमसोबत गिळुन टाकला ( फक्त अपमान , च्युईंगम नव्हे ). नंतर कुठलेसे स्थानक आले आणि काय झाले कळेना पण एखाद्या धाग्यावर धडाधड अवाम्तर प्रतिसाद यावेत तशी फटाफट माणसे आत घुसली व कंप्लिट राडा झाला. आम्ही एकेकडे, आमचे पाय एकीकडे, आमची कंबर एकीकडे, आमचे डोके ( + मेंदु ) एकीकडे ह्या अवस्थेत आम्ही अलमोस्ट २० मिनिटे प्रवास केला. एवढा मिपावर जगप्रसिद्ध असलेला ब्लॉगर आपल्या डब्यात आहे हे लोकांना कळालेच नाही, आम्हाला अजिबात बसायला जागा मिळाली नाही व सुटसुटीत असे उभेही राहता आले नाही. ना गाडीतल्या दारात उभ्या असलेल्यांनी मदत केली ना आत बसलेल्या कोणी काही इंटरेस्ट दाखवला..... हा प्रकार पाहुनही आमचे दोस्त जसं काही झालंच नाही असे दाखवुन रिक्षा पकडायला निघून गेले . तर असा हा माझा एक अनुभव. ह्यावरुन आम्हाला त्याकाळी प्रसिद्ध असलेल्या 'बजबजपुरी' नामक संस्थळावरची '** *** आणि मुंबई पाहिली' हे सुवचन आठवुन गेले पण त्याचीही कुणास पत्रास नव्हती, असो. ------ छोटा डॉन