सध्य:स्थितीत रहात असलेल्या जागेत ह्या कबुतरांनी ग्यालरीत जे डांबरी'करण सुरु केलय..त्याला तोड नाही.खरच नाही. कारण घासून काढायला पत्रा किंवा फावडं जरी वापरलं तरी "ते वाळलेले" तुटत काहि नाही. मेलं इथे उद्वेगानी "श्शी!" पण म्हणता येत नाही! त्यामुळे त्याच सदर उद्-वेगातून ह्ये वेगवान विडंबन बाहेर पडलेले आहे. ते त्याच भावनेनी वेचावे...सॉरी, वाचावे! ,अशी विनम्र विनंती.(नैतर काहि हुच्च अभिरूचीसंपन्नतावादी येतील परत आपले किरटे नाक घेऊण हुंगायला! ) पहावं तिथे ह्यांची हागी पडलेली,आणि त्यात ती मेली म्हणे ऑक्साइडं असतात..त्यानी ग्यालरीच्या लादीची पुरती वाट लागते,किंवा वाळत टाकलेल्या कपड्यांवर जर "ती" पडली,तर ते वाटेला लागतात. (ह्या हागी शब्दावरूनच ल्हान मुलांच्या डायपर नामक वाळून योग्य जागी कडक-होणार्‍या वस्त्रास 'हागीज' असे उत्-प्रेरक नाव पडले असावे काय!? ;) ) असो! अशी कबुतरे येती आणिक हागी सोडूनी जाती दोन शिटे ती सांडत सांडत,ग्यालरी रंगवूनी जाती॥धृ॥ वि'हंग पहिला तारेवरला, शिटण्यासाठि उभा राहिला जरा बाजूनी पाय सरकूनी, खाली-सोडूनी देती हकलून देता पुन्हा आले, जिथे बसावे तिथे(च्च!) बैसले धुतले नंतर तरि निरंतर बाधित झाली लादी पंख एक तो हळू थरथरला,शेपटी मागून वरी उचलंला वाळत पडल्या कपड्यांमधूनी, ओघळ खाली येती किती करावी? यांस हकाटी, हुर्र्र्र्र्र्र्र्र्र्र्र्र्र्र्र्र करोनी फिरवूनि काठी त्या भरल्या कठड्यांच्या गाथा, याद अजुनही देती ==========================================