जपून खेळायचे असतात शब्दांचे खेळ चुकतो ठोका हृदयाचा जेव्हा त्यात घालताच येत नाही भावनांचा मेळ जर नेहमीच मन हलके शब्दांनीच केले असते अंतरीच्या अबोल भावनांचे अर्थ नयनांच्या भाषेने कोणी सांगितलेच नसते म्हणे रुचतात गोड बोल, सात्विक चेहेरे मनाला सर्वांत आधी पण प्रेम तर त्यावरही करतो ज्याला पहिलेच नाही कधी गमावलेल्या गोष्टी शोधण्यातच आनंदाचे गुपित जर दडलेले असते जे नव्हतेच कधी आपले ते शोधण्यासाठी जीव झुरलेच नसते वाटते सोबत सर्वांना असावी प्रियजनांची नेहमी दुःखच विरहाचे स्वप्नांतही नकोसेच असते जर रोजच चांदण्यांचा साथीने चंद्रप्रकाशाने मनास न्हाऊ घातले असते तर सांगा ना तेव्हा कलेकलेने वाढलेल्या पु

मुक्या पाखरा नको जाऊ तिच्या गावी ओघळणाऱ्या आसवांना प्रीत ना ठावी स्वप्नातले चांदणे विखुरले सभोवती जखमांवरची मेहंदी पुन्हा रंगून जाती कंठात माझ्या फुटती ओळखीचे हुंदके उमलत्या स्पर्शांचे रंग झाले फिके गंध तुझे गेले वेचून वारे जळत्या वेदनांचे उठले काळजात शहारे

मनी सत्व आता कमी जाहले मन मनात शोधायले कुठे काय शोधू ? नेम नाही तयाचा मनी शोध घे शोध त्या अंतराचा जपावे जपी , पूस तू रे मनाशी का बाळगी तू हे , दुःख उराशी जगी कोण सुखी ?, या वनाच्या मनात दुखी होई तोच , अवघ्या काही क्षणात असा सारीपाट या वेड्या मनाचा इथे खेळ चाले सुखदुःखांचा दुखी मन होई ते वज्रासमान सुखी मन ते मात्र वाऱ्याप्रमाणं सुखी मोट मात्र, पाणी नाही तयाला दुःख असे संगे, मन पोळावयाला असा हा तो महिमा , वनाच्या मनाचा इथे चाले खेळ त्या हरीनामाचा सिद्धेश्वर विलास पाटणकर

पुन्हा नव्या दमाने जातो कधी हसाया दुखणे जुनेच पुन्हा मग लागते दुखाया करून फस्त कणसे उडून गेले पक्षी होतील चालू आता ह्या गोफणी फिराया येतील न ते नक्की घेवून लिंबूपाणी उंची उपोषणाची जाया नको ही वाया सांभाळ लक्तरे तू धडूते तुझ्या कुडीची अभ्यास चालू आहे त्याची गोधडी शिवाया क्रांतीचे गीत आता ओठात घे तुझ्याही झाल्या अति या गझला झाल्या पुऱ्या रुबाया - नितीन अण्णा

पेरणा अर्थातच तूम्ही भकार, मकार, गकाराने सुरु होणारे शब्द उच्चारत माझ्या एक सणकन कानफाटीत मारता, तेव्हा मी तुमचे राकट् हात लालसर डोळे पहात राहतो. तुम्हाला पाहुन जीव इतका का घाबराघुबरा व्हावा? तुम्ही माझे मनगट कचकन पिरगळून पाठीत दणका घालता, पितृभाषा कि काय तिच्यातच जीव जातो बघा, बापाचा माल आहे का?