पहिल्या नजरेतच घातली ही मोहनी माझ्या ह्दयाची तू तर स्वामिनी काय माहिती काय ,काय पुढे होईल पण हा क्षण मिळून , साजरा होइल मी तर इथे , तू ही इथे माझ्या मिठीत ये , ये ना... हे प्रियसी , हे उर्वशी माझ्या मिठीत ये , विसरूनी सारे.. हरएक प्रार्थनेत तुझे प्रेम असे तुजविण ते क्षण माझे , व्यर्थ भासे तुझीच आस मज हदयास असे तुझपासुनी शांतीही , तुझपासुनी प्रितीही.. ज्या दिवशी गवसलीस मजला माझा जीव तो कुठे हरपला हे प्रियसी , हे उर्वशी माझ्या मिठीत ये , विसरूनी सारे हे प्रियसी , हे उर्वशी माझ्या मिठीत ये , ये ना.. वेडापिसा झालो मी ह्या वेदनेने हिसकावले स्वास्थ ह्या प्रेमभावनेने तडफडे प्राण माझे तुझ्

काही वाक्यांपुरतेच तिचे माझे संभाषण पाडी घण हृदयात आत आत काही शब्दांपुरताच तिचा माझा स्नेहबंध मी सबंध असतोही नसतोही काही अर्थांपुरतेच तिचे माझे नाते गूढ जशी ओढ नकळती खळाळती काही लिहिण्यापुरती तिची माझी पाटी कोरी आणि सरी उराउरी अक्षरांच्या ! ~ मनमेघ

प्रहर चालला तो दुपारचा त्यातून घन आलेले दाटून दमट जराशी हवा पसरली लपाछपी खेळतसे ऊन दूर कुठे तो बसून रावा घालीत होता किर किर शीळ उदास होते आयुष्य झाले सरता सरेना आजची वेळ अशाच वेळी बसून एकटा हळूच असे तो निरखत तिजला एक भेंडोळे एक लेखणी होता हाती घेऊन बसला काही अंतरावर ती होती घागर बुडवीत पाण्यामध्ये रेखीव काया लवचिक बांधा वर्ण गोमटा कपडे साधे तिला ना होती जाणीव त्याची गुणगुणतसे आपल्या तंद्रीत आडोशास तो बसला होता काही खोडीत काही लिहीत घागर भरुनी ती निघताना याची लेखणी थांबे पुरी शीळ घालुनी तिज तो बोले तुजवर लिहिले हे वाच सुंदरी निघे गुलाब मग खिशातुनी जशी ती एकेक ओळ वाचता जरा थांबुनी मग ती वद