एकटा मी चालताना सावली सोडून गेली तापत्या सार्‍या उन्हांना हसत ओलांडून गेली वेदनांना लपवणारे मुखवटे माळून गेली शुभ्र सारे जीवघेणे सोसण्या सांगून गेली

कशाला हसावे कशाला जगावे कशासाठी अन्याय हा पार्थवा असत्यास कवटाळुनी मी जगावे कुणाला वदू माझी ही वंचना निशेच्या कुशीतून जन्मास यावे मला बागडाया तमाचे रण कधी भेट नाही स्वतःच्या पित्याची संबोधती सूर्य नारायण नसावे मला का कधी स्वत्व माझे पित्याने दिले दान तेजः कण युगे लोटली आज आहे उभा मी निशेला करोनि स्व ला अर्पण सभोवताली अति क्षुद्र तारे स्व प्रकाशे आनंदात तेजाळती कधी सर्व एकत्र येऊनि मजला कटू बोल बोलुनी वेडावती जरी पृथ्वी लोकी अति मूल्य माझे स्वतःसाठी आहे अति गौण मी आकारे ही पूर्णत्व नाहीच मजला रवीच्या प्रकाशे सदा अर्ध मी नको ते अलंकार तेजः कणांचे जयावीन मी न माझा उरे नको ती स्तुती अन नको ती

भग्न शिल्पातून भटकत कोणते हे भूत रात्री विव्हळले, "आरंभ विसरा, शेवटाची येथ खात्री भोगुनी उपभोग उरते शून्य केवळ मर्त्य गात्री क्षणिक येथे तेज, अंती घोर तम प्रत्येक नेत्री" चांदण्याच्या कवडशाने भग्न मूर्ती उजळली ध्वस्तता मिरवीत अंगी अंतरीचे बोलली,... "निर्मितीचा दिव्य प्याला प्राशुनी मज घडविले, आज जरी मी भंगले अन विजनी ऐसी विखुरले सर्जनाच्या अमृताने अजूनही मी भारले…. ....भारलेल्या त्या क्षणांचे तेज उरते शाश्वत तेच साऱ्या सर्जनाचे, निर्मितीचे इंगित "