कालचीच असावी तशी आठवते ती गोष्ट फाटकाबाहेर तुझी वाट पहाताना थकली नव्हती रविवारची आळसावलेली सकाळ आणि तू आलीस, सावळी-सुंदर, किरणांचं पाणी प्यालेले ओले केस घेऊन, सुगंधी.. पाकळ्यांवर दवं सावरणाऱ्या शेलाट्या निशिगंधासारखी. आणि दिसलीस फलाटावर वाट पहाताना त्या घुसमट गर्दीतही तुझं हसू तेवत होतंच तेच आठवतं अजून तुला आठवताना.. पण तुला जाणवले का माझे हात हासत 'दे टाळी!' म्हणताना कधी? जेंव्हा हिंडलो निवांत फुटपाथवर पुस्तकं धुंडाळत असू देत कितीही फसवं आता पण काही घडलं नसतं का निराळं? जेंव्हा तू बोलत होतीस भरभरून जाणाऱ्या क्षणांना थांबवणाऱ्या स्वप्नांबद्दल.. आणि प्रवास थांबूच नये वाटलं होतं मूक पाषाणशिळां

असे समुद्र अथांग, मन त्याहूनही खोल हिमालय जो उत्तुंग, मन त्याहूनही थोर वाहताना होते नदी कधी वाकडी वेल्हाळ मन जागच्या जागीच आणि तरीही नाठाळ लहरी वारा आणे पाण्यावरती तरंग मनी उठता तरंग लहरते अंतरंग वेगवान प्रकाशाला संथ काळाचीच साथ संथ जीवनी राहून मन धावते वेगात तारे टांगले ज्यावर त्यास म्हणती अंबर मन टिपते विश्वाला, मन विश्र्वाचे झुंबर मूल पाहताच मन लहानाहून लहान तेच तन तेच मन खरे तेव्हांच महान हाव भाव राग लोभ, मनी अगणित मिती देव धर्म पाप पुण्य, सारी त्याचीच निर्मिती अवकाश पोकळीत होय अंधाराची सीमा मनाच्या पोकळीला नाही कसलीच सीमा क्षण त्यास युगासम, युग कधी त्यास क्षण जगण्यास प्रेरक ते मन