पेरणा अर्थात हळू हळू एकेक करत उलगडत चालले आहे... ज्याच्याकडे पहात पहात आम्ही आमचे मार्ग शोधायचो तो तारा आता कितीतरी मागे पडला आहे आणि तो एकुलता एक चंद्रही... ज्याची स्वप्नं दाखवत दाखवत आईने दुधभात भरवला दररोज नव्याने प्रकाशमान होणार्‍या सत्याला मी तर्काच्या कसोटीवर जोखत राहतो आणि मनातल्या मनात विचार करत रहातो उद्या कोणती नवी जाणीव उलगडेल ! आज सकाळी डोळे उघडले तर ते समोरचे हिरवेकंच झाड मोहराने गच्च बहरले होते त्याचा मंद सुवास आसमंत दरवळत होता आता लवकरच ते मधुर फळांनी लगडलेले असेल या विश्वाच्या पासार्‍यातली एकेक

धून वाजवी बासरीवाला ------------------------------------------------------------------------------------------ धून वाजवी बासरीवाला रास रंगला यमुनेच्या काठाला पुनव प्रकाशी सारे नाहले दंग नर्तनी सारे विसरले भिडे टिपरी कोणाची कोणाला धून वाजवी बासरीवाला जळात लहर अंगात बिजली मी तू पणाची भावना विझली असीम शांतता मनाच्या तळाला धून वाजवी बासरीवाला आता राधा हरी अन हरी राधा गाठ जिवाशिवाची हि भलतीच बाधा स्वर्गीय नाद तो पोचे टिपेला धून वाजवी बासरीवाला बिपीन Bip499@hotmail.com

हळू हळू एकेक करत हरवत चालले आहे... ज्याच्याकडे पहात पहात आम्ही आमचे मार्ग शोधायचो तो ताराच आकाशातून नाहीसा झाला आहे आणि तो एकुलता एक चंद्रही... ज्याची स्वप्नं बघत बघत आम्ही निश्चिंत झोपी जायचो... नाहीशा होणाऱ्या प्रत्येकाला मी खिडकीतून पहात राहतो आणि मनातल्या मनात चरकतो उद्या मी ही असाच नाहीसा झालो तर! आज सकाळी डोळे उघडले तर ते समोरचे हिरवेकंच झाड कुठेच दिसत नव्हते ना ही कुठला पक्षी या पृथ्वीवरून हळूहळू एकेक गोष्टी हरवत चालल्याचे दिसत आहे जो मुलगा मोकळ्या मैदानात खेळायचा तो ही आज कुठे दिसत नाहीये, की त्या मुलाबरोबरच ते खुले मैदानही गायब झाले असेल.... गोष्टी नाहीशा होणे ही सरत्या

बातमी :पंढरपुरात आता दोन विठ्ठल, बडवे समाजाने उभारले स्वतंत्र मंदिर https://www.loksatta.com/maharashtra-news/another-vitthal-temple-built-… बातमी वाचून मनात विचार आला..... जुडवा विठ्ठल !! जुडवा विठ्ठल बडवा विठ्ठल । खरा बा विठ्ठल जीवभाव ॥१॥ येणें त्यांचे मन जालें हांवभरी । परती माघारीं घेत नाहीं ॥२॥ बंधनापासूनि उकलल्या गांठी । देतां येईल मिठी सावकाशें ?॥३॥ तु का म्हणे देह भारिला विठ्ठलें ? दामक्रोधें केलें मन रीतें ॥४॥

निघायचे आहे प्राणांना, आहे निघायचे तुलाही कळेना आकाश मला थांबवावे कुणाला मी

चेहरा मुखवट्यास म्हणाला तुला लावणे खोटेच होते तुझ्यासवे मी खराच होतो, तुझ्याविनाही खराच आहे

ना लोचनी आसवांचा तुलाभार आता नको उगा हासण्याचा तुला भार आता शब्दांनी शब्द पोहोचवणे सुरू केले उरला न अर्थ त्यांना तसा फार आता गंजला खंजीर पाठीत कधीचाच सखे ये पुन्हा नवा करायला तसा वार आता करणे विचार तुझा आकाश सोडले होत नाही कपातला चहा गार आता आकाश....

केले जोहार जखमांनी, चेहरा हसराच आहे आहेत आसवे नयनी, चेहरा हसराच आहे नको वृथा यत्न नयनबाणास परत फिरवण्याचे काढता येणार नाही, तो असा रुतलाच आहे नको ना राहूस उभी सखे फारवेळ आरशापुढे काच अन पारा सांगती, तो जरा तसलाच आहे झाले नाही दु:ख आकाश देवाघरी जाण्याचे नव्हती सोयरीक देवाशी, देह हा आपलाच आहे - आकाश