हळू हळू एकेक करत हरवत चालले आहे... ज्याच्याकडे पहात पहात आम्ही आमचे मार्ग शोधायचो तो ताराच आकाशातून नाहीसा झाला आहे आणि तो एकुलता एक चंद्रही... ज्याची स्वप्नं बघत बघत आम्ही निश्चिंत झोपी जायचो... नाहीशा होणाऱ्या प्रत्येकाला मी खिडकीतून पहात राहतो आणि मनातल्या मनात चरकतो उद्या मी ही असाच नाहीसा झालो तर! आज सकाळी डोळे उघडले तर ते समोरचे हिरवेकंच झाड कुठेच दिसत नव्हते ना ही कुठला पक्षी या पृथ्वीवरून हळूहळू एकेक गोष्टी हरवत चालल्याचे दिसत आहे जो मुलगा मोकळ्या मैदानात खेळायचा तो ही आज कुठे दिसत नाहीये, की त्या मुलाबरोबरच ते खुले मैदानही गायब झाले असेल.... गोष्टी नाहीशा होणे ही सरत्या

बातमी :पंढरपुरात आता दोन विठ्ठल, बडवे समाजाने उभारले स्वतंत्र मंदिर https://www.loksatta.com/maharashtra-news/another-vitthal-temple-built-… बातमी वाचून मनात विचार आला..... जुडवा विठ्ठल !! जुडवा विठ्ठल बडवा विठ्ठल । खरा बा विठ्ठल जीवभाव ॥१॥ येणें त्यांचे मन जालें हांवभरी । परती माघारीं घेत नाहीं ॥२॥ बंधनापासूनि उकलल्या गांठी । देतां येईल मिठी सावकाशें ?॥३॥ तु का म्हणे देह भारिला विठ्ठलें ? दामक्रोधें केलें मन रीतें ॥४॥

निघायचे आहे प्राणांना, आहे निघायचे तुलाही कळेना आकाश मला थांबवावे कुणाला मी

चेहरा मुखवट्यास म्हणाला तुला लावणे खोटेच होते तुझ्यासवे मी खराच होतो, तुझ्याविनाही खराच आहे

ना लोचनी आसवांचा तुलाभार आता नको उगा हासण्याचा तुला भार आता शब्दांनी शब्द पोहोचवणे सुरू केले उरला न अर्थ त्यांना तसा फार आता गंजला खंजीर पाठीत कधीचाच सखे ये पुन्हा नवा करायला तसा वार आता करणे विचार तुझा आकाश सोडले होत नाही कपातला चहा गार आता आकाश....

केले जोहार जखमांनी, चेहरा हसराच आहे आहेत आसवे नयनी, चेहरा हसराच आहे नको वृथा यत्न नयनबाणास परत फिरवण्याचे काढता येणार नाही, तो असा रुतलाच आहे नको ना राहूस उभी सखे फारवेळ आरशापुढे काच अन पारा सांगती, तो जरा तसलाच आहे झाले नाही दु:ख आकाश देवाघरी जाण्याचे नव्हती सोयरीक देवाशी, देह हा आपलाच आहे - आकाश

माझे मन पाही विठ्ठल मुर्ती सावळां विठ्ठल उभा पंढरीसी ||१|| नाही मज वेळ जाण्या राऊळा नच पूजा केली कधी काळां ||२|| रमलो संसारी विना विचार भाव भक्तीचा केवळ उपचार ||३|| नमस्कार केला दोन्ही कर जोडूनी पाषाण भेटला उराउरी दुरूनी ||४|| ०९/०५/२०१९