सुखाच्या सीमेवर दुःखांची घरे वसतात तुम्ही हसा प्रसन्नतेने ,मग बघा आजूबाजूला कश्या चीता पेटतात तुमच्या हसण्याची किंमत , तुम्हालाच ठाऊक नाही तुम्हाला हसताना बघून, त्यांचं स्वतःच कामच होत नाही त्यांचं खिन्नपण जणू तुमच्याशीच निगडित असतं वाया घालवत असतात वेळ , हळूहळू प्रारब्ध बदलत असतं रोवूनीया झेंडे कैक , कैफ मिरविती एकमुखाने एक हास्याची लकेर मात्र , सारं काही उधळत असतं कोण कुणाच्या मनी वसला , तरीहि गवसत नाही कुणाला फक्त एका हर्ष होता , सारे बैसती पुसत दुःखाला षड्रिपूंच्या विळख्यात सारे ऎसेकाही गुरफटलेले बघा इथे ओ पूर आला , जो तो संगे वाहत गेला विचारले मी त्याला , हसण्याचे कारण

पुन्हा तेच अगम्य कोडे प्रेम कोडगे घेऊन फिरलो कुठे कुठे शोधले तुला सखे ? वैतागून हळूच पिवळा झालो तू नाही भेटली तरीही शोधली तुला अर्धांगिनीत भेट अधुरीच राहिली आपुली , शोधून पुरता अर्धा झालो अर्थ अनर्थ घेऊनि सारे गहिवर आला स्वप्नाचा माळ फुलांची सुकून गेली तरीही सुवास दरवळे प्रेमाचा {{ सिद्धेश्वर विलास पाटणकर }}

पूर्वी आपण जिथे भेटायचो तिथे आता एक टपरी झालीय एक तपानंतर पुन्हा कप घेतला हाति पण कटिंग इथली जर्रा बरी झालीय वळणे घेत घेत तू तिथून , तर मी कुठून कुठून यायचो कधी तू तर कधी मी , या इथेच झाडामागे तोन्ड लपवायचो मी घाबरून तुलाच म्हणायचो , हळहळू तुझि डेरिंग बरी झालीय त्या झाडामागे बराच इतिहास घडला तो काळ सुवर्णाक्षरात लिहावा असा पण नंतर तुटलो ते कायमचेच , जणू भेटलोच नव्हतो आज इथे आलो तेव्हा " साठी " माझी पुरी झालीय असेल तीही स्वतःच्या नातवंडांबरोबर खेळत मीही आहे व्यग्र माझ्या जीवनात तिच्या कपाळावर मळवट भरायची इच्छा होती ती मात्र कायम अधुरीच ऱ्हायलीय {{ सिद्धेश्वर विलास