रात चांदण टिपूर सांडल वार्‍याचा बी साज नवा प्रणयरातीला कुठ चालला शृंगाराला सोडून या नथनी पैंजण दूर ठेवल कशास त्यांची भीड उगा प्रणयाच्या या साजापुढती सोन्याचाही साज फिका हाती माझ्या हात सख्याचा अन् फुललेली रात हवी नभांगणातील लाख चांदणी प्रीत बघुनी जळल मनी प्रेमामध्ये हवी सहजता शृंगारातही लाज हवी अस सामोर जाव रातीला रोजच व्हावी रात नवी

जो तो वागे अपुल्या अक्कलेनुसार शहाण्यानी करावा ह्यावर नीट विचार शक्य कसे झाले असते ज्ञानेश्वराना सोळाव्या वर्षी ज्ञानेश्वरी लिहीणे अन शिवरायाना तोरणा जिंकणे संपादूनी ज्ञान पस्तीस वर्षावरी करूनी अमेरिकेची वारी अचंबीत केली जनता सारी देवूनी भाषणे आध्यात्मावरी झाला ऐकून पाश्चिमात्यां आनंद कोण असती ते शिवाय विवेकानंद जसे वाढे एखाद्दयाचे वय होई कदाचीत अक्कलेचा क्षय लहान मोठा न कळे त्याला अपमानीत करूनी ज्याला त्याला शहाणा म्हणोनी मिरवीतो स्वतःला म्हणून म्हणतो नका घालूं वाद असो समोर लहान अथवा थोर जो तो वागे अपुल्या अक्कलेनुसार शहाण्यानी करावा ह्यावर नीट विचार श्रीकृष्ण सामंत

छोट्या छोट्या रात्री होत जातात लांब लांब धावत पळत जाणाऱ्या झोपेला सांगू कसे मी जरा थांब थांब मनात माझ्या बेचैनी प्रतिक्षा माझ्या नयनी होईल जेव्हा अशी स्थिती करिन मी तुजवर प्रीति भोळा खूळा अशी माझी महती नको विचारू मज इच्छा कोणती घट्ट धरूनी मी तुला मिठ्ठीत वाटे मला मी वसतो स्वर्गात फुलासम खुलुनी मन देई सुगंध स्पर्षूनी तुझ्या कायेला होई ते धुंद निष्काम होवूनी सोडिल ते दोस्ति होईल जेव्हा अशी स्थिती करिन मी तुजवर प्रीति झेप घेई मन आकाशी पक्षि होवूनी स्वप्नी शोधे मंझिल घिरट्या घेवूनी स्वप्ने स्वप्नेच असली जरी होतात ती खरी कधितरी डोळे राहूनी उघडे पाहू लागती स्वप्ने करिती प्रतिक्षा होईल का कुणी