(मित्रहो, ही खरेतर स्मृतीतील एक कथा. केव्हा कुठे वाचली, ते लक्षातही नाही. पण कथा मात्र विसरली नाही. अशा कथा खरेतर तुमच्या आमच्या सर्वांच्याच वाचनात येतात. कोणाला हिचा खरा आणि मूळ लेखक आणि मूळ कथा माहीत असेल, तर जरूर सांगावे! कारण हा कथाविषय माझा नाही. जमले आणि लोकाना आवडले, तर अशा कितीतरी स्मृतीआडच्या कथा मिपावर लिहाव्यात असा मानस आहे) तात्याबा भर दुपारी शेतावर काम करत होते. नेहमीचीच संवय त्यांची. दुपारची शिदोरी आटपून विश्रांती वगैरे भानगडीत न पडता कामाला लागावे हाच नेम. विठाबाई कातावून म्हणे, "अहो वयाकडे लक्ष द्यावं जरा.

अण्णांना मानवंदना..! इच्छुकांनी वरील संस्थळावर येऊन अण्णांना लेखी मानवंदना देण्याचे करावे.. राष्ट्रपतींच्या हस्ते अण्णांना भारतरत्न हा किताब मिळाल्यावर वरील मानवंदनांचे संकलन करून त्या पुस्तकरुपाने अण्णांना देण्याची सदर संस्थळ चालकांची योजना आहे.. आपला, (भीमसेनभक्त) तात्या.

(मिपाकरांचे भविष्य कथन करण्याचा हा तोकडा प्रयत्न आहे. चू भू द्या घ्या) मेष आज आठवड्याचा पहिला दिवस. आज तूम्हाला महत्वाची कामे पूर्णत्वास न्यायची आहेत. आज कधी नाही ते बॉस ची बोलणी खावी लागणार नाहीत. कारण तो आज सुट्टीवर आहे. वृषभ दिवसाची सूरूवात छान होईल. (त्याचा कालच्या भांगेशी काही संबंध नाही). मन प्रसन्न ठेवा. जमल्यास काम करण्याचा प्रयत्न करा. महिलांना आजचा दिवस चांगला जाइल. पाकक्रियेत नवीन दृष्टांत लाभेल. त्याचा प्रयोग जोडीदारावर करण्यास कचरू नका. मिथून आजचा दिवस खर्चाचा.

रेल्वे गाडित खचाखच गर्दी होति.जिव गुदमरला होता.. एकदाची सुटली...१-२ स्टेशन वर थांबली.. काहि आत आले काहि बाहेर गेले...एका मुलान बसायला जागा दिली... आरामात बसलो,गाडिन वेग घेतला.गाडी लयात धावत होति.. खिडकीतुन गार वारा येत होता...कधि डोळा लागला कळाले नाहि..१ स्वप्न कि काय कळेना..एक घर दिसल,माझच होत.. बरेच लोक जमले होते,मित्र होते ,नातेवाइक होते. आत गेलो तर, हि कोप~यात रडत बसली दिसलेली,बायकांच्या घोळक्यात. काय प्रकार कळेना,जमीनिवर कुणीतरी झोपले होते.. नाका कानांत कापसाचे बोळे,अंग पांढ~या कपड्यान झाकलेल... त्यावर हार, गुलाल,जवळ जावुन पाहिल अन,हबकलोच तो मीच होतो..खाडकन जागा झालो..पाहिल तर गाडी थांबल