त्या देशांत आता त्यांचे राज्य आहे हे ह्याला कळले.. हा शहारला.. ज्या रस्त्यावर ते गप्पा मारत होते ... त्या रस्त्याच्या वर्णाशी स्पर्धा करणार्‍या वर्णाचा तो पाहूणा... त्याच्या नवस्वातंत्र्याचा ह्याला हेवा वाटला. मग आपणही कमी नाहि असे वाटून हा बोलू लागला आमच्याकडेही असाच एक नेता होऊन गेला... तो काळच असा होता.. देवाच्या सेवकांनी देवाला घेरला होता.. देवाचा व्यापारी करून भक्ताला गिर्‍हाईक केले होतं... तो व्यापार एका माणसाला दुसर्‍यापासून तोडत होता... आमची वेस गावाबाहेर सुरू व्हायची.. गाव येताच संपायची... आम्हाला गावात नेऊन त्यानं सीमोल्लंघनच केलं... तो म्हणला "देव झूट आहे..

वाटेवर मी तिच्या ठेवली प्राजक्ताची दोन फुले ह्रदयातून मग लक्ष लागले प्राजक्तातून प्रीत फुले ? उगीच ठेवला प्राजक्त तिथे मी मनात रुजलो आहे किती ? मधल्या दिवसांमधील अंतर जाणून घेण्या आहे किती ? हळवी लागे ओढ अनामिक मनास हुरुहूर सले खुळी प्राजक्तातून प्रीत पाहतो विसरली का मज प्रीतकळी ? आनंदाने तिने उचलली रस्त्यावरची दोन फुले गंध घेउनी प्रेमभराने मला शोधण्या नजर फिरे फुले नव्हे ती आमुची प्रीती प्राजक्तातून फुलली होती तशीच ताजी तशीच नि॑मळ प्राजक्तासम उरली होती

अर्थ नेमका संसाराचा कधी कुणास कळला आहे उंबरठ्यावरी तडजोडीच्या जीव सतत हा जळला आहे कुणी जपावे? का जपावे? अन कोणाचे मोठेपण? किती पुरावे? किती उरावे? आकांक्षांचे आत्मसमर्पण.. अहंकार तव फ़ोल पणाचा सर्व समक्ष मी लपवावा घेऊन सार्‍या चुका मजवरी दुभंगलेला जीव जपावा हसरा चेहरा जनांत राही मनांत सार्‍या गर्द छटा शांत जळाच्या अंतरी असती गढूळलेल्या वादळी लाटा नाव तुझे नि गाव तुझे ओळख माझी विरून गेली कर्तव्याच्या मढ्याखाली स्वप्ने सारी पुरून गेली.. - प्राजु