ओम नमो गजानना | आणि समर्था तुम्ही सुद्धा || ऐकुनी घ्या भगवंता | या पाप्या चे बोल || करू कशी सुरवात | नं कळे मला मनात || ना शिरता अति खोलात | करितो दहा श्लोकी शेवट || ऐकिला का ऐसा देश | सर्व धर्मांचा चालतो पाश || अभिमानाचा नाही लवलेश | लाज वाटते सांगाया || (समर्थांना हे सांगण्यास मला लाज वाटते..

छोटेखानी जुना बंगला अन् त्यातला म्हातारा मालक . . आपल्या परदेशस्थित मुलाच्या चार दिवसाच्या वास्तव्याच्या तयारीत . . अंगणभर विखुरलेल्या पानांचा पसारा झाडताना बघतो फाटकाला बिलगलेल्या मधुमालतीच्या वठलेल्या वेलीच्या खोडाकडे . . आणि विषादाने हसत परत झाडू लागतो फाटकापासून बंगल्यापर्यंत नेणारी, खचलेल्या सुट्ट्या फरश्यांची कर्मयोगी पायवाट . . . पानांचे मळभ हटल्यावर मोकळी . शुष्क पानगळ सुरुच राहते. गोळा केलेली ढिगाराभर पाने, पेटवून देऊन थांबतो म्हातारा धगीपाशी लवलवणार्‍या ज्वाळा बघून विषादाने हसतो आणि स्वतःलाच म्हणतो गतिमान काळाच्या चक्रात अगतिकपणे बांधून घेतलेला तुझा मुलगा, कधीतरी . .

चंदनाचे जीवनच असं असते, नेहमी दुस-यासाठी झिजायचे असते स्वत: मरत असला तरी, लोकांसाठी जगायचे असते नात्यांच्या बंधाचेही असंच काहीसं असतं नको असलेली काही नाती आयुष्यभर वागवावी लागतात, आणि मनात जपलेले काही बंध आयुष्यभर अबोलच राह

मराठी माणसावरून सुचलेले हे काव्यरत्न. ते प्रो. घासकडवी यांच्या मार्गदर्शनपर लेखाला आलेल्या विविध रसांतील काव्यांत कुठेतरी गहाळ झाले असते, म्हणून इथे टंकणार आहे. अर्थातच देवी सरस्वती आणि प्रो. घासकडवी यांना आदरपूर्वक प्रणिपात करून. रस अर्थातच भयंकर. हास्य, करूणा, वीर, अद्भुत यांच्या सगळ्यांच्या मिश्रणाने तयार झालेले हे मिश्रण केवळ भयंकरच असू शकते. तेव्हा सादर आहे आमची काव्याची पाककृती - क्ष - माणूस य - मनातला, गाण्यातला, धंद्यातला, वांध्यातला (ही विशेषणेही होऊ शकतात, याने आम्ही कवितकांमध्ये वरच्या लेव्हलला पोचतो का?