प्रिय तुकाराम, काल तु सपनात आला अन् म्हणला, चल वैकुंठाला. मी हापकुनच गेलो हातापायाला दरदरुन घाम फुटला. च्यामारी तुक्या, तुला काय सवसारात इंट्रेस नव्हता. तु बरा आन तुव्हा इट्टल बरा. माहं तसं नव्ह रं दादा, पोरासोरायचं शिक्षान, म्हातारा-म्हतरी, त्यायच्या हौशी-मौजी, अजुन लय गोष्टी राह्यला आन तु म्हणतो चल वैकुंठाला. आपल्याच्यानं काय होनार नाय. तुव्ह मी काय ऐकणार नाय. टाळ चिपळ्याच्या आवाजात आरामात झोपलो. पर, माह्याच तसबीरीजोळ माहं गणगोत काहून रडून राह्यलं हे मातर कळत नव्हतं ?

.....घडावे असे काही..... ------------------------------ घडावे असे काही सुंदर आणि गोड.. वक्षावरी सुटावे माझ्या वेणींचे पेड.. लागावी चाहुल त्याला.. किणकिणत्या कंकणाने.... हलकेच जाग यावी..

एक गिअर मेला एक गिअर मेला. तुम्ही म्हणाल काहीतरीच काय? गिअर कधी मरतो का? गिअर तर तुटतो, कंडम होतो. मी म्हणतो तो गिअर मेलाच. असाच एक गिअर होता. परिस्थितीच्या वंगणाने गांजलेला, ओझ्याने पिचत चाललेला. दररोज कितीक फिर फिर फिरणार? कितीक काम करणार? तरीही हा गिअर फिरतच होता. एखाद्या घाण्याला जुंपलेल्या बैलाप्रमाणे. बैलाच्या मानेवर जसे जू असते तशी त्याच्या मानेवर होती एक क्वार्टर पीन. आपेक्षांची, मागण्यांची, गरजा पुर्ण करवून घेणार्‍यांची. तसा तो काही फार मोठा अन मुख्य गिअर नव्हता त्या गिअर बॉक्स मध्ये. अन त्या गिअरबॉक्सच्या आजूबाजूला असंख्य इतर गिअर बॉक्स होतेच.

कधी कधी मित्रा तू माझ्याकडून दुखावला जात असतोस, पण कसे समजावू तुला, असं करताना मला किती त्रास होत असतो तुझ्यासाठी मी वाटेल ते करायला तयार आहे, मित्रा तू तर माझा जीव की प्राण आहेस तुझ्यासाठी त्याग करायला मला काहीच वाटत नाही, कारण तुझ्या आनंदातच माझा आनंद आहे तुझ्याशिवाय जगणं ही कल्पनाच असह्य आहे, तू म्हणशील तर आयुष्यावर पाणी सोडायला तयार आहे आप्ल्या मैत्री आड कधीच काही नाही येणार, पण, प्रत्येक संकटाच्या वेळी तू विरू आणि मीच जय होणार