एखाद्या धुंद सायंकाळी पश्चिमा केशराने माखलेली असताना गुलमोहोर माणकासारख्या जर्द लाल फुलांनी डवरलेला, बहरलेला असताना, तुझा हात हातात घेऊन तो तेजाचा गोळा, डोंगररांगांखाली बुडताना पहायचाय. एखाद्या प्रसन्न, सुगंधी पहाटे, तळ्यातलं शुभ्र कमळ आपले ओठ उघडून, पहील्यांदा आकाश चुंबत असेल तो क्षण तुझ्यासमवेत टिपायचाय. जमलं तर कधी डोंगरमाथ्यावर, रात्री लक्ष लक्ष तारका पहात जागरण करायचय. अफाट आकाशगंगेत हरवून जायचय तुझ्या सोबत. खरं सांगायचं तर काहीच पुरेसं वाटत नाही. एवढ्याशा कुडीत तुझ्याबद्दलचं प्रेम, भावना मावतच नाही. तू दिसतोस, भासतोस सगुण , साकार पण जाणवतोस निराकार, अथांग, अमर्याद अन माझी स्थिती नेहमी

णमस्कार्स लोक्स , शिर्षक वाचुन एकदम अमिर-सलमान-परेश रावल समोर उभे राहिले की नाही ? अगदी !! ज्याला "अंदाज अपना अपना" आवडला नाही असा एकंही जण मला भेटलेला नाही. आज पर्यंत ६० वेळा तरी हा पिक्चर पाहिला असेल. नंतर तर काऊंटिंग विसरलो. मी लै लहाण असतांना माझ्या मावशीच्या घरी पहिल्यांदा हा पिक्चर पाहिला होता. तेंव्हा केबल म्हणजे "वा वा !! केबल आहे का घरी !! वावावा !! " असला प्रकार होता.