राजवंशी वणव्यात भार गवताचे ते टाकुन गेले वाहत्या गंगेत कसे हात धुऊन गेले अंधार शोधण्या ते दीप घेऊन आले आसवांच्या गावाला हुल देऊन गेले रिक्त तर्कांची मते हाती घेऊन आले भाट अर्थहीन शब्दांचा ढोल बडवुन गेले घेऊनी विजय मनीषा हात जोडून आले आणीबाणीत सारे कसे पांगुन गेले उदकाहूनी निराळे तरंग मानून गेले राजवंशी थाटात दिंडित राहुन गेले - राहत

हे डोंगरकड्या --------------------------------------------- हे डोंगरकड्या , गड्या , काय डौलात उभा आहेस तू ! छाती पुढे काढून हे डोंगरकड्या , तुझ्या उन्नत छातीवर बरसत असतील मेघ अन त्यांच्या मोतियांची माळही रुळत असेल तिच्यावर अन तूही ते मोती अलगद सोडत असशील तुझ्या पायागती भरभरून हे डोंगरकड्या , हिवाळ्यात धुक्याची शाल लपेटत असशील तुझ्या त्या छातीभोवती तरुणीच्या धवल अवगुंठनासारखी अन गार वारंही गपगुमान बाजूबाजूने वाहून निघून जात असेल तुझ्या पोलादी छातीला नमून हे डोंगरकड्या , ग्रीष्मात तुझ्या कड्यावरचं गवत पिवळं - पिवळं पडत असेल एखाद्या बुजुर्गाच्या छातीवरचे केस न केस पांढरे झाल्य

नव्या अंतरिक्षी पुन्हा प्राणपक्षी जसा झेप घेण्यास सरसावतो... ....खगोलातल्या अद्भुताच्या स्वरांनी चिदाकाश व्यापून झंकारतो ...स्थलाच्या त्रिमितीत कालाक्ष थोडा उगा विरघळावा तसा भासतो .....जिथे चुंबिते पाणरेषेस व्योम तिथे कोणी नि:शब्द झंकारतो