Skip to main content

मुलीची आई

लेखक शुचि यांनी शुक्रवार, 11/02/2011 06:53 या दिवशी प्रकाशित केले.
माझ्या सासूबाईंनी केलेली कविता खाली देत आहे - मुलगी जन्मली सगळे म्हणाले लक्ष्मी आली घरी खूप बरं वाटलं, कारण आईच ना मी ||१|| अंगणातल्या चिमण्या घरीदारी नाचतात तरी घरट्याकडे वळतात, सांजेच्या वेळात ||२|| झगे परकरपोलके झाले साड्याचोळ्या ल्याल्या पहातापहाता जरा मोठ्याच दिसू लागल्या ||३|| शिकल्या सवरल्या स्वावलंबी झाल्या आणि मन पोखरू लागल्या, उदासी सावल्या ||४|| आईचं काळीज धडधडू लागलं पण कर्तव्याची जाण मन खाऊ लागलं ||५|| मुलीची जात नाही रहाणार घरात जाईल परक्यात, पण नांदेल सुखात ||६|| तेव्हा वाटलं आत्या व्हावं मावशी व्हावं भावाबहीणींची व्हावं ताई,पण कठीण होणं मुलीची आई
काव्यरस
शांतरस

Marzipan केक (2nd anniversary special)

लेखक Mrunalini यांनी शुक्रवार, 11/02/2011 03:36 या दिवशी प्रकाशित केले.
आज आमच्या लग्नाच्या २र्‍या anniversary निमित्त मी हा केक केला होता. तशी ही recipe खुप मोठी असल्यामुळे मी step by step फोटो सहित पा़कृ लिहित आहे. साहित्यः स्पाँज केक - १ चॉकलेट क्रिम - २ पाकिट मिक्स फ्रुट जॅम - १ छोटा डबा Marzipan (बदाम-साखर ची पेस्ट) Cornflour - ३ चमचे कृति : १. नेहमीच्या तुमच्या पद्धतीने १ स्पाँज केक करुन घ्यावा.

स्पाईसी चिकन फिंगर्स

लेखक स्वाती२ यांनी गुरुवार, 10/02/2011 21:43 या दिवशी प्रकाशित केले.
साहित्य २ बोनलेस स्किनलेस चिकन ब्रेस्ट १/२ चमचा हळद १/२ चमचा तिखट १ चमचा गरम मसाला ३-४ लसूण पाकळ्या बारीक किसुन २ टीस्पून तेल १/२ कप ब्रेडक्रंब्ज १/४ कप परमेजान चिज किंवा मोनॅकोटाईप बिस्किटांचा चुरा कृती चिकनच्या उभ्या पट्ट्या कापून घ्या. हळद, तिखट, गरम मसाला, लसूण पेस्ट, तेल एकत्र करुन चिकनला चोळून लावावे. एका झिपलॉक बॅगमधे ब्रेडक्रंब्ज आणि चिज एकत्र करावे. ओवन ३५० फॅ ला गरम करत लावा.

मारामारी----

लेखक निवेदिता-ताई यांनी गुरुवार, 10/02/2011 20:00 या दिवशी प्रकाशित केले.
आमच्या 'इकडे' सर्वात जास्त आवडणारा हा प्रकार.. साहित्य- दोन उडीद वडे, एक ईडली, झणझणीत सांबार भरपुर, वरुन सजावटीसाठी बारीक शेव, कोथिंबीर. कॄती-- एक प्लेट घ्या , जरा खोलगट असावी, त्यात वडे व ईडली ठेवा, त्यावर भरपुर सांबार घाला , शेव व कोथिंबीर वरुन पसरावी.

वाद गणेशमूर्तीचा : शाडू की पीओपी ?

लेखक गणपा यांनी गुरुवार, 10/02/2011 19:13 या दिवशी प्रकाशित केले.
परवाच मटा मधली ही बातमी वाचली. त्यावर गंणेश मंडळांची अपेक्षीत असलेली ही प्रतिक्रिया आज वाचनात आली. जरी शाडूच्या मुर्ती, प्लॅस्टर ऑफ पॅरिस मुर्तीं पेक्षा वजनाला जड आणि महाग असल्या तरी मझ्या मते औरंगाबादच्या न्यायालयाने घालुन दिलेला हा धडा इतर उच्च-न्यायालयांमध्ये सुद्धा गिरवला गेला पाहिजे. दरवर्षी अनंतचतुर्दशी नंतर दुसर्ञा दिवशी येणारे फोटो पाहुन जीव तुटतो.

डोक्यात तिडिक आणणारे मिपाकर - भाग २

लेखक अवलिया यांनी गुरुवार, 10/02/2011 18:23 या दिवशी प्रकाशित केले.
माझं जन्मगांव सोडलं.. तर माझा संबंध फक्त मुंबईशीच आला.. इतर ठिकाणीही असेच होत असेल असा माझा कयास आहे.. तर, बरेचसे मुंबईतले दाक्षिणात्य- जे स्थलांतरीत होऊन इकडे आले, इकडे जन्मले वाढलेले नव्हेत- त्यांना मराठी/हिंदी कळत असूनही कळत नाही असा आव आणतात आणि फक्त इंग्रजी मध्ये बोलल्यासच उत्तर देतात... याला मुंबईत जन्मल्या-वाढलेल्या लोकांचा अपवाद आहे.. अगदी चांगले मराठी बोलणारे खूपसे दाक्षिणात्य परिचयाचे आहेत.... असंच एकदा सगळेजण गप्पा मारत होतो.. गाडी बोलता बोलता.. नेहेमीप्रमाणे.. माझ्या उत्तरभारतीय असण्यावर आली.. एव्हाना याची चांगलीच सवय झाली होती.. मी म्हटलं.. हे तर नेहेमीचे झालं..

तुझे गीत ओठी, तुझे हात हाती

लेखक महेश-मया यांनी गुरुवार, 10/02/2011 17:58 या दिवशी प्रकाशित केले.
तुझे गीत ओठी, तुझे हात हाती (चित्रपट मामला पोरींचा, गायक सुरेश वाडकर) कोणाकडे जर हे गाणे असेल तर त्याचि लिंक द्या, अथवा हे गाणे कोठे भेटेल ते सांगावे, आपला उपक्रुत महेश

कातरवेळ (शब्दचित्र )

लेखक गणेशा यांनी गुरुवार, 10/02/2011 15:51 या दिवशी प्रकाशित केले.
कातरवेळ : कातरवेळ
आपल्या प्रतिसादांमुळे आणि गणपा भाऊंच्या सहाय्याने चित्रकवितेचा प्रवास मस्त सुरु झाला, आता जरा ब्रेक घेतो खुपच जास्त झाली चित्रे म्हणुन. एका महिन्यात एक नविन कविता लिहिण्याची बोंब असताना ३-३ चित्रे सलग बनवने म्हणजे जास्त झाले, आणि काम पण पाहिले पाहिजे ना, नाहितर घरीच कॅनव्हास घेवून बसायला लागयचे, हा नविन प्रकार हाताळताना मजा आली मात्र.

प्रवास...

लेखक अज्ञात यांनी गुरुवार, 10/02/2011 13:51 या दिवशी प्रकाशित केले.
खूप दमलोय आता.. खूप लांबपर्यंत आल्याची जाणीव होतेय... माहिती आहे कि अजून काहीच प्रवास झलेला नाही... पण ह्या क्षणी खूप दमलोय. स्वतःला झोकून दिलेलं होतं ह्या गर्दीच्या प्रवाहात, कधी मी चाललो तर कधी ह्या गर्दीने मला चालवलं. आता थांबावसं वाटतंय. लांबपर्यंत कधी आलो कळलंच नाही मला. काल हातातून रेती सुटते तसा सुटत गेला आयुष्यातून. जबाबदारीचे ओझे खांद्यावर वागून दमलोय आता. हे ओझ खरच मला उचलायचा होतं का मीच ते उचललं हे सुद्धा समजत नाही.
Subscribe to