तारकांच्या गर्दित हरविले किती तारे अल्प, अगणित, असावेत किती सारे एक तुटला आजही... कळाले? मावळला तो..त्याच्याच कक्षेत... न सांगता...बोलता न त्यास यावे! न भय, न मोह, न सुख, न दुक्ख पलीकडे तो..प्रवास सपंवून गेला सुटला...? कि आडकला पुन्हा? चमकेल का तो पुन्हा..चमकेलही आम्हा आता त्याची उणीव छळे!!

काळी जाड रग घेउन पसरलेली ती म्हणते कशी, येशील का निजायला निजलोच कुठे मी, मग एका कुशीवर सावरत, मोजत बसलो त्या चुरघड्या आंथरुण सरकले, पांघरुण निसट्ले उघडाच मी मग उजेडास सापडलो उठता धडकलो मग, चालता धडकलो चोळता डोळे, कोण पुढे बघायला... वाटा गेल्या कामावर, पाणी नळाला प्रश्नच पड्त गेले अंतरी चे जगायला... शोधत बसलो मग बंडी, शर्ट, झब्बा अन विसरलोच आरसा बघायला... ती दिसली पुन्हा मज मोहक, तरुण सरसावली मज ती मिठीत घ्यायला उशी खाली होती लज्जा, निडर मी गुंतलो मग तिला उलगडायला...!!

जीवणाच्या भावगर्दित मेहमान अस्तित्व माझे बसू कसा पंक्तीत तुमच्या, बदनाम अस्तित्व माझे निसर्गाच्या चक्रात अडकले सूर्य,चंद्र,तारे भावनांच्या बाजारात, बंदिवान अस्तित्व माझे घायाळ नजर शोधती, ओळखीच्या खानाखुना आसवांच्या गावात, गुमनाम अस्तित्व माझे माणसांच्या कल्लोळात हरविले मनाचे स्वैर बंध भासांच्या ताटव्यात, सुनसान अस्तित्व माझे सुगंधाच्या मायाजाळात अडकली फ़ुलपाखरे झुगारले नभाला असे, बेगुमान अस्तित्व माझे रात्रीस, सांजवेळी साद घालतो जख्मी सूर्य झाकोळले अंधारात, दीपमान अस्तित्व माझे छप्परविरहीत घरट्यात उभ्या असंख्य भिंती नभांकणात विखुरले, बेभान अस्तित्व माझे स्वरविरहीत शब्दांचे उठते निशब्द क

जांभुळ संध्या गडद निळाई.. कुपात बूर्ज्वा मंडूक राही.. वरील काही समजत नाही.. चक्षु मुमुक्षु आर्त प्रवाही.. सुके धुके परि वखवख काही.. वरील काही समजत नाही.. प्रसव वसव किती वेणा साही.. पार्थिव देही गांडीव वाही.. वरील काही समजत नाही.. जूनून बोसा इश्क तबाही.. शब्द घोळ अन काही बाही.. वरील काही समजत नाही..

खारूताई, खारूताई! पळापळीची कित्ती घाई ! झुपकेदार शेपटीची- ऐट भारी हो तुमची ! बघुन टकमक इकडेतिकडे तुरु तुरु पळता कुणीकडे ? आज्जीची गोष्ट ऐकली आम्ही- रामाला मदत केली तुम्ही ! इवलीशी ताई, काम खूप मोठ्ठे- पाठीवर पाहू द्या ना रामाची बोटे !!

नजर वळे पुन्हा-पुन्हा, यमुनेच्या काठी कशा तोडू सांग कान्हा, रेशमाच्या गाठी साद दिली वेणूने, धावत मी आले तोडून पाश सारे, तुझीच मी झाले थरारली काया सारी, घालता तू मिठी!! निळावल्या सांजेला, करून सोळा साज उंबर्‍याशी सोडून आले, मी सारी लाज प्रीत अबोली आहे, राधेच्या ओठी!! द्वारकेला गेला राणा, राहिली विराणी संपला रास आता, संपली कहाणी राधेची प्रीत आज, ठरली रे खोटी!!