दर आठवड्याला ठरल्याप्रमाणे देवळात गेलो .... अन ह्या २ ओळी सुचल्या ..... देवभोळा नसण्याची permission मी देवाकडूनच घेतली आहे ... अन आमच एकमेकाला status reporting weekly आहे ... पुढे त्याचा विस्तार एका वेगळ्याच कवितेत झाला .... कुठे गेली माझ्या घरावरची तुझी सावली... कुठे गेला तो मेघ, कुठे गेली ती कृपावृष्टी ... आता सगळच सरलंय .. मला काळात नाही देवा ...

संपवून टाक पेग स्वर्गीय सुरेश भट यांची माफी मागून समस्त मद्यपी मित्र-मैत्रिणीना सप्रेम अर्पण "मालवून टाक दीप" ..

उडाला भडका वाजवा डंका पेटवा लंका पेटली मशाल क्रांतीची सर्वत्र विखारी नाग धुमसली आंतरिक आग भडकला सार्वजनिक राग पेटली मशाल क्रांतीची स्फुरले तारुण्य सळसळले रक्त हादरले मदांध तख्त पेटली मशाल क्रांतीची काव्य केलेने शस्त्राने रक्त सांडली लेखणीने भूमीस लाल-अभिषेक पेटली मशाल क्रांतीची धरणी दुभंगली आकाश विस्फारले भास्कराने डोळे मिटले पेटली मशाल क्रांतीची सृष्टी-पुत्रांनीचं पुकारला प्रती-सृष्टीचा उष:काल भास्कराने पुनश्च: डोळे उघडले आकाश सारे मुक्त झाले हसले डोंगर आनंदिली सरिता पेटली मशाल क्रांतीची आता, तुचं तुझा चित्रकार तुचं तुझ

तिच्यासाठी मी माझा .. नेहेमीचा रस्ता बदलला.. ती काही भेटली नाही..कळाले.. तिने आपला पत्ता बदलला.. प्रेमासाठी मात्र मी.. निवडला मार्ग नेकीचा होता.. ती तिथेही भेटली नाही.. काय करणार पत्ताच जर चुकीचा होता.. तिच्या गल्लित जाणे म्हणजे.. एक मोठे दिव्य होते.. मनेका गान्धीन्च्या मित्रान्चे.. तिथे जणु अभयारण्यच होते.. तिच्यासाठी मित्रानो.. काय काय नाहि मी केले सान्गा..? खाम्बासारखा उभा तिच्याघरासमोर.. हरेक कुत्रे गेलेय वर करून दोन्ही टान्गा.. तिच्यासाठी तिच्याघराबाहेर रोज मी असा लागलो ताटकळु माझ्या दु:खाचा गहिवराने गल्लीतली कुत्री रोज लागली व्हिव्ह्ळू ती जालीम दुसर्याची झाली.. फुटके माझे नशीबच शे

त्यानं ओतले जाता जाता ओंजळीत माझ्या चांदणे निसटले ते, विझले सारे - मग मीच मज वेचले असे दिले त्याने मज ते क्षण मीच होते बहरले सावत्र जरी दुखं, जपले मी होते त्यानं दिले तहान राहीली तशीच, अन होडी सागरा मधेच वारं सगळं घेउन गेला तो, होते त्याने वाहिले गोष्टी वाचते मी पुन्हा-पुन्हा त्याच्या पुस्तकातल्या शोधते ते, शब्द सारे - माझेच ते हरवले!