वावरणारा प्रत्येक मनुष्य, एक ठिणगी!! प्रत्येकात एक ज्वाला, खोल आत दडलेली, अवकाश निव्वळ ठिणगीने पेट घेण्याचा, भडका ठरलेलाच! अश्या लाखो ठिणग्या, अवती-भवती वावरणार्‍या... अचानक सगळ्यांनी पेटून उठावं एकेच दिवशी, एकाच वेळी...! मग, ह्या पृथ्वीला, इतर ग्रहांना, आकाशगंगेला- ह्या प्रचंड उर्जेचा भार पेलवेल?? आकाशाची पृथ्वीशी असलेली क्षितीजावरची घट्ट वीण, उसवेल ताडकन! आणि झेपावेल पृथ्वीच, आकाशगंगेबाहेर! तिचा नवा सूर्य शोधण्याकरिता...!! -वेणू वेणूसाहित्य http://venusahitya.blogspot.com/

मी निघालो हो कळफलक घेऊन हो रस्त्यावर हो मार्गावर ओ काही संस्थळ आली.. मी जिलबी पाडून घेतली.. देवालाच माहिती नक्की कोणती कविता होती जे न देखे मध्ये भावानुवाद करून घेतला एक संस्थळ आले मी काथ्या पण कुटून घेतला.. त्या संस्थळावर मला ती भेटली तिला पाहून माझी सटकली तिच्या कवितेत लैला दिसली मी मजनू बनून आलो रसग्रहण करून आलो सगळ्या निंदा आणि नालस्त्या मी फाट्यावरती मारून आलो ओ काही संस्थळ आली.. मी जिलबी पाडून घेतली.. मग एकदा संपादक आला धाग्यावरती काठ मारून गेला काय माहिती कोण होता मला मात्र कंपूबाज वाटला मी अन्यायाला वाचा फोडली अजून एक जिलबी पाडली जिलबीने पुन्हा युद्ध पेटली ओ काही संस्थळ आली..