आता तू येशील...हळूच गालात हसशील उगाच "फुरंगटून" मग शेजारी बसशील लडिवाळ रागवताना पाठमोरी बसशील हळूच चाफा माळताना अलगद लाजशील बराच वेळ शब्दांविना खूप काही बोलशील जमिनीकडे पाहता पाहता एकटीच हसशील गार वारा तुझ्या कुंतलाशी झुलेल उडणार्‍या बटांमध्ये जीव माझा भूलेल हातात हात गुंफताना नशीब जुळवू पाहशील गुंतलेल्या रेषात मग आयुष्य शोधशील बोलके तुझे डोळे जेव्हा माझ्या डोळा भिडतील चटकन लहानाची... मोठी मग होशील वास्तवाची जाण होता हात अलगद सोडवशील मग चेहरा लपवता लपवता डोळे ओलावशील बराच वेळ शांत बसून हळूच हसशील लाजर्‍या डोळ्यांनी मग निरोप माझा घेशील पाठमोरी सुद्धा मग किती छान दिसशील हाय...

खाली अथांग पाणी, निळाई संपत कोठे आहे? थकल्या पंखाच्या पाखरा, सांग तुझे घर कोठे आहे? समोरचा पाहतो दूरवर, मागचे शिस्तीने रांगी कुठे कधी दिसणार धरित्री, प्रश्न मनीचे मोठे आहे विसरलो केव्हा निघालो, केव्हा टिपिले दाणे चारा हवेचा फक्त खाउनी पिळवटलेली पोटे आहे वादळ वारे घेरुनि येता, विसकटल्या की रांगा थकलेले जीव विसावतिल, आशा ही का खोटी आहे? जे सोडले मागे ते की, जिथे चाललो ते घर अपुले?