झणझणीत सातारी कोंबडी
सुधा मायदेव ह्यांच्या लाजवाब मालिकेतल्या चिकन ह्यामधील ही पाककृती आहे.पाककृतीचे प्रमाण मी आमच्या आवडी व चवीप्रमाणे बसवले आहे.
साहित्य:
अर्धा किलो कोंबडीचे तुकडे हळद + मीठ लावून ठेवलेले
२ कांदे उभे चिरलेले
५-६ लसुण + १ इंच आले ठेचून
३ टेस्पून कांदा-लसूण मसाला (हा मसाला खूप तिखट असतो , थोडी चव घेऊन बघा व त्याप्रमाणे घालावा)
२ टेस्पून सुके खोबरे
१ टेस्पून पांढरे तीळ
१ टेस्पून खसखस
१ टेस्पून लाल तिखट (आवडीप्रमाणे कमी-जास्तं)
१/२ टीस्पून हळद
मीठ चवीप्रमाणे
३ लसूण पाकळ्या
बारीक चिरलेली कोथींबीर
तेल

पुस्तक खरेदी - मदत
येत्या १९, २० आणि २१ तारखेला मी मुंबईत आहे. त्यावेळी काही मराठी पुस्तकांची खरेदी करण्याचा विचार आहे. मिपाकरांना कृपया मुंबईत जरा बर्यापैकी सवलत देणार्या पुस्तकांच्या दुकानांची माहिती द्यावी, ही विनंती.. तसेच काही चांगल्या मराठी पुस्तकांची नावेही सुचवावीत. फ्लिपकार्टवर हवी तशी मराठी पुस्तके मिळत नाहीत, असे मला वाटते.. :-( चारोळी धाग्यासाठी क्षमस्व..
ऑफिस आणि फॉर्मल कपडे
णमस्कार्स मिपाकर्स,
बरेच मिपाकर या ना त्या ऑफिसात काम करतात. आयटीपासून कोअरपर्यंत, प्रोग्रॅमर-अशिष्टंट इंजिनिअर-क्लार्क पासून सीनिअर मॅनेजरपर्यंत, तसेच गल्ली-दिल्ली-आम्रविकेपर्यंत मिपाकर जगभरात अनेक प्रकारच्या नोकरी-धंद्यांत असलेले आढळून येतील. काहींचा तर स्वतःचा व्यवसायदेखील आहे.
या व्यामिश्र समूहाला काही साधे प्रश्न आहेत. बर्याच दिवसांपासून मनात घोळत आहेत.
१. फॉर्मल ड्रेस या कल्पनेबद्दल आपल्याला काय वाटते? ऑफिसात येड्यागत काहीतरी घालून येऊ नये हे मान्य पण सूट-बूट यांचा सरसकट आग्रह कितपत ग्राह्य? वेस्टर्न संकल्पनेचा गरजेपेक्षा जास्त प्रभाव आहे असे वाटते का?
२.
असही तसही....
सकाळी दाढी करता करता
टिव्ही चालु केला
बातम्या होत्या लागल्या भीषण दुष्काळाच्या
फार फार वाईट वाटल ते बघुन
बेसिनचा नळ मात्र माझा ओकत होता पाणी बदाबदा भरभरुन.
दुपारी जेवताना परत टिव्ही लावला
बातमी होती लागली अन्न पाण्यावाचुन मरणार्या जनावरांची.
मी परत ऐकदा ह्ळहळलो ते बघुन
अन मी उठलो ताटात जास्त झालेल अन्न
टाकायला कचर्याच्या डब्ब्यात.
रस्त्यातुन जाताना मोबाईल वर फेसबुक पहात होतो.
मित्राने कुपोषित मुलाचा फोटो पाठवला होता लाईक करायला.
मनात परत ऐकदा दुखावलो,
मित्राला मनातल्या मनात शिव्या दिल्या.
फोटो कसला पाठवतो लाईक करायला ,
त्यापेक्षा त्या मुलाना मदत द्यायला हवी त्यानें.
मी मात्र हाकलल त्या
घर पहावे बांधून .. - १
गर्दीने भरून सांडणाऱ्या स्टेशन मधून ती कशीबशी बाहेर पडली, आणि तीच तिलाच हायसं वाटलं. हातातली पिशवी सावरत ती एका कडेला सावलीत उभी राहिली, पिशवीतून पाण्याची बाटली काढून अर्धी संपवल्यावरच तिच्या जीवात जीव आला. रुमालाने चेहरा सारखा करत तिने आईला फोन करून सुखरूप उतरल्याचे सांगितले. पण अजूनही प्रवास संपलेला नव्हता, एक महत्वाचा टप्पा पार पडला एवढेच,प्रचंड गर्दीनेच ती दडपून गेलेली होती,
उन्हाळा मी म्हणत होता. उन्हाच्या झळांनी हैराण होऊन तिने ओढणी तोंडावर बांधून घेतली .हातातला पत्ता पाठ झालेला असूनही तिने परत पाहून घेतला, हो चुकामुक नको परत.
आई
आयुषभर कष्ट करुन जिने तुला वाढवल ।
आयुष्याच्या संध्याकाळी तिलाच तू रडवल॥ध्रु॥
चिऊचा काऊचा घास करुन,
जिने तुला भरवल ।
कड्या खांद्यावर घेऊन तुला,
गावभर फिरवल ।
माझा बाळ्,माझा सोन्या म्हणून,
गावभर मिरवल ।
नऊ महिने तुला आपल्या उदरी वाढवल...॥१॥
अनंत कळा सहन करून,
तुला हे जग दाखवल ।
चिमुकल्या बोटला धरुन,
चालायला शिखवल ।
खोकला येताच तुला,
मधाच बोट चाखवल ।
तळहाताच्या फोडप्रमाणे जिने तुला वाढवल...॥२॥
तुझ्यासाठी तिने आपल,
रक्त आटवल ।
शिक्षणासाठी तुला,
चांगल्या शाळेत पाठवल ।
जीवनभराच दु:ख ,
आपल्या पोटात साठवल ।
स्वतःच्या स्वप्नांना तिने पायदळी तुडवल...॥३॥
सगळेच काय अगदी,
श्रावण किंवा पुंडलीक नसतात।
ज
वेरुळः भाग ३ (कैलास लेणी १)
वेरूळः भाग १ (जैन लेणी)
वेरूळः भाग २ (ब्राह्मणी लेणी)
It is by far the the most extensive and elaborate rock-cut temple in India, and the most interesting as well as the most magnificent of all the architectural objects which that country possess.-- J.as.
इर्फान-ए-गम
अगदी लहानपणी महिन्यातून एकदा कटींग करायला न्हाव्याच्या दुकानात जायला लागायचेच. अर्थात हे वेळ सकाळची असायची. तेथे रेडिओ सिलोनवर जुन्या गीतांचा कार्यक्रम हमखास लागलेला असायचा व त्यात शेवटी स्व. सैगल साहेबांचे गाणे लागायचे. आता त्या कार्यक्रमाचे नाव आठवत नाही........त्यात पहिल्यांदी ही गज़ल स्व. सैगल यांच्या आवाजात ऐकलेली आठवते आहे आणि काहीतरी वेगळे ऐकल्याची भावना जी मनात आली ती आजही मनातून जात नाही. माझे आजोबा पखवाज उत्तम वाजवायचे व त्यांना संगिताची उत्तम जाण होती. मला वाटते त्यांना थोडेफार फारसीही यायचे.
काही मानवी अनुभव
आम्ही दोघी सख्ख्या बहिणी. ती थोडी उजळ.मी सावळीच आहे.. एका उंच इमारतीत रहातो आम्ही. आई आमच्या लहानपणीच गेली. म्हणजे एक दिवशी रात्री ती जी बाहेर गेली ती परत आलीच नाही. मग आम्ही दोघीच उरलो एकमेकींना. एका घरी जास्त काळ नाही रहायचो. पण जेंव्हा भेटायचो तेंव्हा आमच्या चु(क्)चु(क) वाणीत भरपूर गप्पा मारायचो. मी जात्याच खोडकर होते. तरी बहीण नेहमी मला म्हणायची," तू बाई फार धोका पत्करतेस. एकदिवशी जीवावर बेतेल तेंव्हा समजेल." पण मला आवडायच्या खोड्या काढायला!
आता, त्या दिवशीचीच गंमत सांगते. दिवाळीचा पहिलाच दिवस होता तो. एका किड्याचा पाठलाग करता करता मी लिफ्टमधे गेले.
मिसळपाव