मिसळपाव | मराठी माणसांचे ऑनलाईन व्यासपीठ

भाग १ - एक हॉटेल शोधले, चेक इन केले आणि फ्रेश होवून जेवणासाठी बाहेर पडलो. २०० किमी अंतरावर पहिला दिवस संपला होता.. दुसर्‍या दिवशी सकाळी उजाडण्यापूर्वीच दोघेही उठलो, आवरले. रूममध्ये चहा घेतला व बाहेर पडलो. आजच्या दिवसाचा एकंदर प्रवास, जीपीएस सेट करणे, आज लागणारे नकाशे हाताशी येतील असे ठेवणे आणि गाडीला फळी / उशी बांधणे वगैरे तयारीमध्ये थोडा वेळ गेला.

हे असे घडणार काही वाटले नव्हते कधी पोळले तुज चांदणेही वाटले नव्हते कधी ठरविले वेडा जगाने ना तयाचे दु:ख पण तू मला वेडा म्हणावे वाटले नव्हते कधी बेत काही मी उद्याचे योजिले माझ्या मनी पण उलट पडतील फासे वाटले नव्हते कधी भेटण्यासाठी तुला मी आतुर जेवढी इथे तेवढा आहेस तू ही वाटले नव्हते कधी चंद्र बघतो नेहमी पण एकदा पाहिन धरा मीच त्या चंद्रावरुनी वाटले नव्हते कधी सोबती नुरले कुणीही शेवटी सोडेल ती सावलीही साथ माझी वाटले नव्हते कधी

काव्यरस

मराठी गझल

आता फक्त आजचीच रात्र. तिनं स्वत:लाच समजावलं. पण मन तर बाभरं झालेलं. ऐकतय थोडंच. ते द्वारकेत पोचलं सुद्धा. काय करत असेल तो या वेळी ? इतक्या वर्षांनी आपण भेटणार म्हणून डोळ्यातून आनंद उतू जात असेल का? त्याचे भावुक डोळे मनातलं सगळं बोलून जात. म्हणून गोकुळात असताना तिची कधी काही खोडी करायची असेल तर तो तिच्या मागे उभा राहत असे, डोळे लपवून. कारण त्याचे डोळे तिच्यापासून काही लपवू शकत नसत. याउलट अनयचे डोळे, तिला त्याआडचं मन कधी समजतंच नसे. अनयच्या आठवणीने तिच्या काळजात कळ आली. बिचारा! अनय म्हटलं की "बिचारा" हा शब्द तिच्या तोंडी आपसूक येत असे.

गिरनार मोहीम सौराष्ट्रातील जुनागढ शहराला लागुनच असलेल्या गिरनार पर्वतावर गुरु दत्तात्रयाचे वसतीस्थान आहे असे मानले जाते. गिरनार पर्वताच्या दहा हजार पायर्या चढून गेल्यावर डोंगराच्या उंच सुळक्यावर गुरु दत्तात्रयाच्या पादुका आहेत. हा पर्वत तीन मोठ्या डोंगरांत, विभागला गेला आहे. पहिल्या डोंगराच्या एक हजार पायर्या चढून गेल्यावर तेथे जैन तीर्थक्षेत्र आहे. तेथून पुढे चार हजार पायर्या चढल्यावर अंबामातेचे देऊळ आहे.

एका महान कवितेवर तितकेच टुकार विडंबन... मंडळी गोड माणुन घ्या. कर्तव्याच्या नावाखाली छळ मांडलाय पुरुषांचा. जन्मापासुन ते मृत्युपर्यंत कर्तव्याच्या दोरखंडाने बांधलंय त्याला. या दोरखंडातुन कधी सोडवण्याचा प्रयत्न केलाय कुणी? नाही! कारण प्रत्येक मनुष्याला फक्त आणि फक्त घेणंच माहीत आहे. एक पुरुष जेव्हा लहान कोंब असतो, तेव्हा आईच्या पोटातच त्याला इंजिनेर, डॉक्टर होण्याचे फर्मान सोडले जाते. कसा तरी करत जन्म घेतलाच त्याने, तर आई-बापाची स्वप्ने पुरी करायच्या बोझाखाली कोमेजुन टाकले जाते. आणि मोठेपणी हुंड्यापायी आईवडिलांना हवी असलेली मुलगी पुढ्यात आणून टाकली जाते.

काव्यरस

मिपाकर मंडळी, नमस्कार. आजच लिखाण करण्याचा हा माझा पहिलाच प्रयत्न आपणा सर्वांना आव डेल अशी आशा. आणि गोव्याची साद आली ........ पुन्हा एकदा गोव्याची साद तशी नेहमीच येत असते कानावर आणि वर्षातून कमितकमी २ वेळा तरी आम्ही गोवाभेट घेतली आहे, गेली पाच एक वर्षेतरी नक्कीच. २०१४ मधे मात्र मे १४ ते मार्च १५ एवढा काळ लोटला पण जाता आले नव्हते. आता ह्या मेमधे नक्की जायचे असे ठरवले आणि आमच्या लाडक्या जनशताब्दीची तिकिटे काढली. तीन महीने आधीपासूनच वारे वाहायला लागले. आणि अहो आश्च्रर्यम ...... सौ. आणि चिरंजीव दोघांनी डिक्लेअर केले की त्यांना मार्चच्या शेवटच्या आठवड्यात सुट्टी मिळू शकते.

कर्तव्याच्या नावाखाली छळ मांडलाय स्रीचा. जन्मापासुन ते मृत्युपर्यंत कर्तव्याच्या दोरीने बांधलंय तिला. या दोरीतुन कधी सोडवण्याचा प्रयत्न केलाय कुणी? नाही! कारण प्रत्येक मनुष्याला फक्त आणि फक्त घेणंच माहीत आहे. एक स्री जेव्हा लहान कळी असते,तेव्हा आईच्या पोटातच तिला कुचलुन टाकले जाते. कशी तरी करत जन्म घेतलाच तिने ,तर कर्तव्याच्या बोझाखाली कोमेजुन टाकले जाते. आणि मोठेपणी हुंड्यापायी आईवडिलांना नकोशी झालेली मुलगी एखाद्या श्रीमंत वयस्काला विकुन टाकली जाते. आता काळ बदललांय जरी म्हणत असले तरी जमाना तोच आहे फक्त पद्धत बदललीय. स्वतःला सुशिक्षीत म्हणवणारा नवरा मुलगाही "आईवडिल म्हणतील तसंच" म्हणुन स्वतः

कोळथर ला आल्यावर पहिला दिवस छान पार पडला . दुसर्या दिवशी मुंजीसाठी करंज्या करायच्या होत्या . सकाळी सगळ जेवण वगैरे तयार करून आम्ही करंज्यांची जय्यत तयार केली . गावातील बायका मदतीला येणार होत्या . ताई च घर मस्त जुन्या पद्धतीच आहे. तिच्याकडे तशीच जुनी खूप भांडी वगैरे आहेत . वेगवेगळ्या प्रकारची भांडी मी तिथे बघितली . "पायली" च भांड आमच्याही घरी आहे पण "निठवी " हे एक मापाच भांड मी तिच्याचकडे पहिल्यांदा बघितलं . त्यांच्या घरी एकूण ८/९ पोळपाट आणि त्याहून जास्त लाटणी होती . वेगवेगळ्या प्रकारचे आणि मापाचे हे पोळपाट होते .

रोगप्रतिबंधात्मक उपाय १; २ अंतिम परिणाम (ध्येय) मनात समोर ठेवून सुरवात करा (BEGIN WITH THE END IN MIND)या स्टीफन कोवे यांच्या सांगण्यावरून आपल्या आयुष्याचे ध्येय काय असावे असे वाटते? आयुष्य कसे असावे? या आयुष्याचा शेवट कुठे होऊ शकतो? कसा होऊ शकतो? केव्हा होऊ शकतो? याचा विचार करून मगच त्यानुसारच आपण योग्य अशी सुरवात करावी. थोडक्यात काय तर उद्याच्या उज्ज्वल भवितव्याचा विचार करूनच आज घडवावा. अर्थात असे या क्षणी ठरवण्यासाठी लागणारे योग्य मानसिक वय, आरोग्यवान काया, सक्षम व सुसंस्कृत बुद्धी व समाजसुधारक व संस्कृतीप्रधान व्यापक हेतू डोळ्यासमोर असणे ह्या सर्व गोष्टी मुलभूत गरजेचे आहे!

हरवला जीव तो … कुठे शोधू समजता समजता सापडेना.....!!! जीव लागला मागं त्याचं त्यालाच समजेना हरवून पण गवसला तो जीव थांबता थांबता थांबेना.....!!! वेडाच जीव तो आस लागलीया माग हरवलेल्या उत्तराची … स्वत:च धावूनिया लागे त्या वेड्या उत्तरासाठी गुंतून गेला जीव तो वाट पाहता पाहता थांबेना … !!! विचाऱ्याच्या गराड्यात अडकलेला तो जीव बाहेर येईना अजिचेयी .... कसं हे जीवनाच कोडं त्यालाच उत्तर मिळेना तरीसुद्धा जीव तो प्रश्नाचं उत्तर मिळेपर्यंत धावायचं … … थांबता थांबता थांबेना.…...!!!

Subscribe to

इंदूर - भाग २ - रावेरखेडी

वाटले नव्हते कधी

राधा …....१

गिरनार मोहीम

पुरुशाचे अस्तित्व...!

आणि गोव्याची साद आली ........ पुन्हा एकदा

स्रीचे अस्तित्व!

दिवस असे कि (भाग ३)

रोगप्रतिबंधात्मक उपाय ३

हरवला जीव तो …