आज मी आहे त्या वळणावर उद्या तू असशील झिरपत राहील झरा , उन्मळत राहतील उपळे, तरीही तिथे पाणी शेंदायला कोणीच नसेल ते तळे देखील आज विरक्त आयुष्य जगत असेल कारण आज मी उभा तिथे _ उद्या तू असशील | जुळतील धागे , मिळतील नातीगोती बांधल्या जातील रेशीमगाठी टाकली जातील बंधने संस्कृतीची लादले जातील निर्बंध रूढी परंपरांचे आपसूकच टाकले जातील नांगे स्वतंत्र स्वभावाचे कारण आज मी उभा ठाकलो आहे त्या बंधनात _ उद्या तू असशील

(कवि कुसुमाग्रज उर्फ तात्यासाहेब शिरवाडकर यांची माफी मागून) ओळखलत का सर मला, दारात आला कोणी केस नव्हते विस्कटलेले, डोळ्यात नव्हते पाणी क्षणभर बसला, नंतर हसला, बोलला छाती काढून, ‘इनकम टॅक्सची धाड आली, गेली मान वाढवून’ कैदाशिनीसारखी नुसती कागदी घोडी नाचली, सारी खाती गोठविली, स्वीस बँक मात्र वाचली. कॅश वेचली, लॉकर सील केली, दागिणेही नेले गादीखाली म्हणून प्रॉपर्टीचे पेपर तेवढे वाचले वकीलाला घेउन संगे सर आता लढतो आहे एकेक मुद्दा काढतो आहे, चिखलफेक करतो आहे फोनकडे हात जाताच हसत हसत उठला ‘ओळख नको सर’, जरा कोडगेपणा वाटला. काढून घेतले पद, तरी अजूनही काढतोय फणा, पाठीवरती हात ठेउन, तुम्ही फक्‍त चर

असा मी तसा मी कधी असेन निर्मळ ब्रम्ह्कमळ तर कधी गलिच्छ बोतरा नदीकिनारी विसर्जित निर्माल्य मी वा गौरीपुजनासाठी वाहिलेला फ़ुलोरा मी नववधूने गृह्प्रवेश करताना ओलंडलेले माप मी वा शॄंगारच्या परमोच्च क्षणांचा सर्वेसर्वा मी असा मी तसा मी अळवावरुन घसरणारा दवबिंदू मी वा गवतातून हेलकावे घेणारे पर्णओहोळही मी काटेरी झूडपातील आंबट बोर मी वा काटेरी बाळसदार फ़ुलणारा एक सायाळ मी असा मी तसा मी तहानल्याची तृष्णा मी जीविताचा प्राणवायू मी देहाला शिरशीरी आणणारी एक मधाळ झूळूक मी वा वाऱ्याचे झंझावते नृत्य वादळ मी जिथे आभाळही ठेंगण होत ते क्षितीज मी असा मी तसा मी वर्षा ऋतुत न्हाऊन निघालेला पहाड मी पश्चिमेला