नको बोलु बाबा काही काय सांगतील पोरी या आसवांच्या ओळी दु:खाच्या खाणीत तव स्वप्नांची होळी नको येवुस माहेराला अवकळा सारी क्षीण आहे भाव अन जीव झाला भारी सुख गेली दावणीला शब्दही फितुर झाली झोपडीच्या झरोक्यातुन रात्र टिपुस ओली उजाडलं रान सारं तिथ आठवांची धुळ माखलेल मन आज जनु पारंब्याचा पिळ नाही काही इथं सार सार संपल तुझ्या पिर्तीची ओढ बस हीच जीवन वेल - शब्दमेघ

तू काही माझं ऐकणार नाहीस मीही आपला हट्ट सोडणार नाही... तू घरात बसून.... बायकोच्या हातची भजी खात, समाजातल्या विकृतींवर बोलणार... वातानुकुलीत सभांमध्ये भाषणे ठोकणार जमलंच तर झणझणीत कविता पाडणार मला नाहीच रे जमणार... तुझं हे तळ्यात - मळ्यात खेळायला आत एक अन बाहेर एक जमवायला आपलं कसं सारं एकदम सडेतोड असणार आम्ही प्रत्येक प्रसंगाला थेट शिंगावर घेणार नाही रे जमत मला असं जगणं हे असं..., कौलातून झिरपणार्‍या.. थेंबभर कवडशांच्या मागे धावणं... केव्हातरी उंबरठ्याबाहेर पाऊल टाक चटके देणारं लखलखीत उन्ह अंगावर घे... मग कळेल मझा... बेभान होवून जगण्यातला 'मी'ला विसरून स्वतःलाच उधळून देण्यातला ! विशाल

जशी मिकाची सई मिकाची लाडकी आहे तशी आमची सई सुध्दा आम्हाला बेहद्द आवडते. मिकाची कविता वाचल्यावर आम्हाला आमच्या सईची आठवण आली अणि मग तिच्या बद्दल चार ओळी खरडल्याशिवाय रहावले नाही. माझी सई तशी बोल्ड आहे सीन आणि सिनेमाची गरज पाहून काय आणि कसं करायचे ते निट ठरवता येतं तिला --- माझी सई तशी शहाणी हातात काही काम नसेल तर रीअ‍ॅलीटी शोची अँकर बनणेही जमतं तिला --- माझी सई तशी डँबिस दिग्दर्शक रोल देत नसेल तर त्याची सासू होणंही जमतं तिला --- माझी सई तशी लब्बाड किती अन् कोणाला लोणी लावल तर किती अन् काय मिळेल हे पक्क ठावूक तिला --- माझी सई त

१.

मागे राहिलेले वर्ष सुख दु:खानी भिजले काही उल्हासाचे क्षण काही काळोखी विरले वर्तमान हा कालचा आज भूतकाळ झाला आठवणीच्या सोबती नभी नवा सूर्य आला त्याचे दर्शन घेतले डोळे किलकिले करून त्यास म्हणालो ए दादा झोप झाली ना अजून थोडी उतरुदे धुंदी काल सरल्या वर्षाची थोडी ओळख होऊ दे मज कालच्या स्वतःची तुही झोप कि थोडासा जरा आराम कर ना मज सरत्या वर्षाला शेवटचे पाहू दे ना आधी मित्राला मी माझ्या मनामध्ये साठवतो मग तुला पहावया माझे डोळे उघडतो चल जाऊ दे मी केला त्याला बाय बाय आता येरे तू करण्या नव्या मित्राची सोय.....

दारि तुझ्या बैसुनी आहे होवुन दारिची शिळा का तरी ना भेटला मज तु शामसुंदर घननिळा जातोस तु लिला कराया गोपिकांच्या सोबती फोडीसी हंडे दह्याचे गोपाळ घेउन संगती जातो कधी समजेच ना तुज पाहाया मी थांबलो देउनी सर्वस्व माझे तव पायरी वरी राहीलो नाही मी अर्जुन अथवा नाही मीराबाई रे अरे मी वेडा पिसा आलो तुझीया पायी रे आज मजला भेट थोडा तुज पाहण्याची संधी दे वसुनी या नयनात मजला जन्मांतरीची शांति दे ये त्वरेने आज आता जीवज्योत संपत आहे ह्या तुझ्या भक्ताकडे बघ काळ थोडा राहीलाहे थांबलो आहे इथे मी पाहण्या तुझीया लीळा दारात ये आता तरी हे शामसुंदर घननिळा………