नाटकापेक्षा आमच्या धंद्यात, नेमका उलटा खेळ आहे. तिथे भेळेला खाणारा आहे. इथे खाणाय्राला-भेळ "आहे! " स्टेज लागून तयार आहे. नेपथ्यंही सज्ज आहे. वधूपार्टी येऊन गरम, आणी .. वरंपार्टी थंड आहे.

सावली ही लांबली चौकटीशी थांबली दूर दिसते मेघमाला वीज कोठे गुंतली धग पून्हा निखा-याला राख ज्याची राहिली .. सागरलहरी

जुन्यातला खाशा म्हातारा मेला तेव्हा स्मशानात फसफस करून काही क्षणात जळून गेलेला त्याचा मेंदू पाहून त्या रात्री मी प्रचंड अस्वस्थ झालो लाकडाच्या ढिगाखाली कित्येक नव्या जुन्या आठवणी सोबत जळणारा त्याचा मेंदू पाहून निषेध केला मी सबंध पृथ्वीतलावरच्या भिकार तंत्रज्ञानाचा. त्याच्या मेंदूचं मेमरी कार्ड बनवून जुन्या आठवणी विकणारं दुकान या देशात अजून कुणी उघडलंच नाही. न्हवे, डोक्यावर बांधलेल्या मंडवळ्या सुटायच्या आधीच नवरा मेल्यावर त्याच्या अश्या कोणत्या आठवणीवर हौसा म्हातारी सत्तर वर्षे नांदली मला माहित नाही इथल्या गावगाडयातल्या पिढ्यानाही ते माहित नाही पण आयुष्यभर पुरुष स्पर्श न झालेला तिचा देह तडतड जळ

कितीक वेळा पाठ फिरवली..खेळ-खेळले डाव रडीचे वसूल केले आयुष्याने..कर्ज दिलेले दोन घडीचे! खडू-फळा खुर्चीही नाही,अता न पाढे तसे राहिले धूळ-जमा झाले डस्टर अन् छम-छमणारे बोल छडीचे! मला न शिकता आली तेंव्हा,व्यवहाराची खरी कसोटी नोट बनावट हाती आली,मोल कळाले मग दमडीचे! अनवाणी फिरल्यावर कळली ऊब मातीच्या स्पर्शामधली खुशाल बनवा मी मेल्यावर,पायताण माझ्या चमडीचे! वारे फिरले लाख परंतू,ऋतू बदलणे जमले नाही वसंत केला आयुष्याचा,बहर वेचले पानझडीचे! —सत्यजित