पानगळीचा मौसम येतो,उगाच होते सळ-सळ नुसती... आठवणींचा कप्पा म्हणजे,जुनी-जुनेरी अडगळ नुसती! काळ गतीचा वेडा असतो,क्षणात घेतो वळणे नवखी... वाट कुणाची पाहत नाही,जमात त्याची भटकळ नुसती!

दिशा, मिति, कालगति जिथे सापेक्ष उरती तिथे स्थिर, अविनाशी शोधण्यात श्रमू किती ? कार्य-कारण नियम थिटा पडतो कशाने? निरगाठ गहनाची उकलेल का प्रज्ञेने ? अंध:कार अज्ञाताचा कधी वाट उजळेल? मृगतृष्णा जिज्ञासेची कोण, कधी शमवेल? गुंता जटिल, कठिण कधी सुटेल की नाही? जड-चैतन्यामधली सीमा धूसरून जाई

जातस त जाय, येति रावून बी नसे काई उपाय नेजो पाच पोते तांदूर पन्नास पायल्या तूर जाता जाता हेडून घेजो मोहावरचा मोवतूर दूध देवाचा बंद करन आता तुयी गाय जातस त जाय करजो सकारी एक फोन दिसबुडता आठोन हर मैन्याले पाठवजो रुपये हजार-दोन तुयी वाट पायतीन घरवाले सप्पाय जातस त जाय सांगजो पोराले आपल्या झाडीच्या गोठी बाघ कोटी ना बावनथडी कोटी आला कई त दाखवून डाकजो अमराईतले सेंदऱ्या, गोल्या, घोटी निस्यान सोडून तं जाते वल्या खपनीमदी पाय जातस त जाय - संकेत, १० मार्च, २०१८, पुणे ------------------------------------------- हेडून म्हणजे काढून मोवतूर म्हणजे मधाचे पोळे देवाचा म्हणजे द्यायचे सप्पाय म्हणजे सगळे बाघ आण

कशी वाटली आमची दहा बाय दहा आनंद ओसंडून चाललाय पहा शेजारी शेजारी मांडलीय चूल छोटी सासू लाटतेय चपाती भाजतेय सून मोठी धाकटीने घातलाय कपड्याना पीळ मधली करतेय पोरांचा सांभाळ छोटंसं घर त्याचं इनमीन चार वासं इवल्याश्या घरात राहतात बाराजण कसं ? महालाला लाजवेल अशी घराची शोभा महादेव प्रसन्न हस्ते जागोजागी उभा घराला घरपण माणसांनीच येते भुई चालेल कमी पण लागते घट्ट नाते सिद्धेश्वर विलास पाटणकर

प्रेम रंग ही कविता  प्रेमाच्या विविध रंगांवर केली आहे . तुम्हाला ही कविता कशी वाटली हे तुम्ही कंमेंट ने कळवू  शकता.

"हे राम शिव शंकरा..Sssss" होय मी धार्मिकच आहे. रोज निद्राधीन होताना मनाची कवाडं बंद करण्याआधी ही शब्दफुलं अंतरात्म्याला वहावीच लागतात मला. त्याशिवाय ह्या देव्हाऱ्यात रात्रीचा निरव येत देखील नाही. त्याचे कर्तव्य करायला. देहाची कुडी जन्माला आलो तेंव्हा अमुक एका धर्माचा ठसा घेऊन आली नव्हती.तो धर्मच नव्हे तिचा! हां., पण आधाराची गरज हा मात्र तिचा मूलभूत स्थायीभाव! ती तहान मात्र अत्यन्त नैसर्गिक,शाश्वत, अविनाशी!