आजही मला ते सर्व आठवतयं जणू कालचं सारे घडल्यासारखं तीच आयुष्याची मजा घेत मित्रांच्या सहवासात बसल्यासारखं अजुनही मला आठवतंय.... Lecture ला दांडी मारुन बाजुचा परिसर फिरत बसायचो फिरुन कंटाळा आला की परत college कडे वळायचो Canteen वाल्याला शिव्या घालत बाहेरच्या café मध्ये जायचो Café बंद असला की परत Canteen मधलंच येऊन गिळायचो Library card चा तसा कधी उपयोग झालाच नाही Canteen समोरच असल्याने Library कडे पावलं कधी वळलीच नाहीत आमच्या group ला मात्र मुलींची तशी allergy होती कदाचीत college कडून ती आमच्या group ला झाली होती चालु तासाला मागच्या बाकावर Assignment copy करायचो ज्याची copy केली आहे त्याच्या

लहान मुलांना पोटशूळ झाल्यास म्हणायचा मंत्र अ अ अनशापोटी आ आ आवळा खाल्ला इ ई इथे बसलाय्? उ ऊ उड्या मारतोय्? ए ए एकदा सांगून ऐ ऐ ऐकत नाही! ओ ओ ओरडतोय् औ औ औषध द्याला - अं आं आंबटशोक अ: आहा आंगलट आला! छूऽऽ मंतर... बाऊ दूऽऽर गेला!

आमची प्रेरणा अजब यांची सुरेख कविता आपण... काव्य स्वतः कशा करावे आपण? आयत्या जमिनी या कसावे आपण... कुणी जरी प्रतिसाद टाकले नाही; विडंबन हे पाडत रहावे आपण... लिहिणार्‍याचा कुठे का दोष असतो? वाचकालाच दूषण द्यावे आपण... इतरांसाठी थोडे आपण लिहितो? मनी येईल ते खरडावे आपण... असेल चुकले कधी कधी अपुले पण मान्य कशाला ते करावे आपण?... 'केश्या' मेल्या तुला कसे ना कळते किती जगाला इथे छळावे आपण...

कवी यशवंत देव ( आणि अर्थातच माझी प्रिया) यांची क्षमा मागून प्रिया आज माझी नसे ताप द्याया नको बंध सारे नको टोचण्या त्या नको धास्ती आता कशा घाबरू मी हाकावे जरा दोस्त सारे प्रवाही सुरेवीण का रात्र जा‌ईल वाया जुने मित्र येता घरी बार होतो सुखे घोट घेता कुणी पार होतो पुराव्या कशा बाटल्या मोजक्या या न भिती जीवाला न प्राणास घोर कसा आज ओठात खेळेल धूर निळी चंद्रिका मित्र संगे पहाया अशा रंगविता मनी स्वप्नराती मधु मल्लिका माधुरी स्वप्नी येती कशाला उभी ’ती’ मधे भंग व्हाया