मिसळपाव
लहानग्यांच्या नजरेतुन !
काल एक अशीच फॉरवर्डेड मेल मिळाली. काही लहानग्यांनी परमेश्वराशी पत्रातुन साधलेला संवाद होता तो.
बालपण किती स्वच्छ, शुद्ध आणि निरागस असतं याचं सुरेख चित्रण या पत्रांतुन घडतं.
बिल्डर कडून पुर्णत्वाची कागदपत्रे
नमस्कार मिपाकरांनो.
माझा फ्लॅट तयार झाला आणि बिल्डर कडून चाव्या घेण्याची वेळ आली :) :P
आता फायनली बिल्डरकडून कोणती कागद पत्रे घ्यावी ह्याबद्दल कोणी जाणकार मंडळींकडून मार्गदर्शन मिळाले तर बरे होईल.
मी पझेशन सर्टीफिकेट घेणारच आहे. त्याव्यतिरिक्त काय मागायचे ते सांगा.
धन्यवाद,
अनूप.
घरीच गणपतीची मुर्ती केली
या वेळी आम्ही घरीच मुर्ती बनवली. माझे मित्र श्री मुकुंद जहागिरदार ह्यांच्या मार्गदर्शनाखाली प्रयत्न केला आहे. छोटासा स्लाइड शो बनवला आहे.
http://picasaweb.google.com/lh/sredir?uname=pathak333&target=ALBUM&id=5…
आस्वाद घ्यावा
धन्यवाद
चिंतामणराव
गणपती बाप्पा मोरया ! (भक्तिरस)
अवनिशा.., अलंपता
बुद्धीनाथा तू बुद्धीदाता
धार्मिका गौरीसुता
बुद्धी दे विनायका !
गजवक्त्रा.., एकदंता
चतुर्भुजा तू देवव्रता
सिद्धीपती विघ्नहर्त्या
सौख्य दे गणनायका !
धुम्रवर्णा.., एकद्रिष्टा
मंगलमुर्ति गजानना
महाबळा मुक्तिदात्या
सन्मति दे सिद्धीनाथा !
शुभगुणांकना सिद्धीप्रिया
शुभानना तू वक्रतुंडा
स्कंदपुर्वजा सिद्धीदायका
सामर्थ्य दे तू विघ्नेश्वरा !
अल्पमति मी भक्त तुझा
तु समृद्धी दे गणराया
विघ्न हरो चराचराचे
दे पसायदान वरदेश्वरा !
विशाल.
काव्यरस
सारे कसे नवे नवे वाटते
सारे कसे नवे नवे वाटते
सारे कसे नवे नवे वाटते
तुझ्या प्रितीने काहूर मनी दाटते || ध्रु ||
फुलतात फुले, सुगंधतात मने
हरघडी वसंत बहरतसे || १ ||
राग नवा आळवू चल गोड नवी गाणी बोल
बोल कानात माझ्या गूंजते || २ ||
साथ माझी घे हात हाती दे
चालत जावू दोघे लांब रस्ते || ३ ||
-पाषाणभेद
स्वपरिचय
मि नव्याने मिसळपावचा मेम्बर झालो आहे.
सर्वाना प्रणाम.
ते.रा.
ये र बालां
आता तुज्यासाटी बग घोडा घोडा झालू
गवत खात खात बग तूज्याकड आलू
ऊडी मारुन राजा माज्या पाटीवर बस
कती येल नूसतच ऊबं राहु आसं
माकरावानी बग आता खाजवीतो कूस
फुटू देना आता तूज्या गालावर हस
काला काला कावला न पीवली पीवली फुलं
तुज्यासाटी नाचतान मोराची पावलं
आय तूजी वाट बगी डोलं सूकवून
तूच कूट गेला बग आमाला टाकून
ये रं बाला कल आली कालजामदूनं
बग तरी माज्याकड आभालातूनं
बग तरी माज्याकड आभालातूनं
काव्यरस
आमचे जाधव सर
"सर बॉल प्लीज"....... मी त्यांना म्हटलं. सहा फूट उंच, भरभक्कम शरीर, नेव्ही ब्ल्यू रंगाचा ट्रॅक-सूट घातलेल्या त्या चाळिशीच्या व्यक्तीला आधी कधी शाळेत बघितलं नव्हतं. दोन धारदार घारे डोळे माझ्याकडे रोखून पाहत होते.
"सर..... बॉल प्लीज"
"इकडे ये". त्यांचं त्या टेनिस चेंडूकडे लक्ष सुद्धा नव्हतं. मी जवळ गेल्यावर त्यांनी मला विचारलं "काय रे हिरो..... व्हॉलिबॉल खेळणार का"?
हा प्रश्न अनपेक्षित होता. "व्हॉलिबॉल"? मी विचारलं. तेवढ्यात आमचे पी टी चे लिम्हण सर आले. म्हणाले. "हे जाधव सर आहेत. तुम्हाला व्हॉलिबॉल शिकवणार आहेत. आपल्या शाळेची टीम तयार करायची आहे.
आणि मा़झी जात सुटली
खुलासा: ही कथा आहे; जितकी असायची तितकी खरी आहे आणि तितकीच काल्पनिक.
"नमस्ते सदा वत्सले मातृभूमे... " ह्या संघाच्या प्रार्थनेने मला जाग येई. घराशेजाराच्या पटांगणातली कवायत एव्हाना संपलेली असे. आत्या, आजी, आई कामात गर्क असत. उठल्या उठल्या मी आमच्या तगरीच्या झाडाजवळ जाउन बसे. झाडाच्या कुण्डाजवळ मुंग्यांची रांग, मातीतली अधून-मधून दिसणारी पिवळी पानं ह्याच्याकडे मी भान हरपून पाहत असे. पटांगणातून आता प्रतिज्ञा ऐकू येई. 'जय हिंद'. मग खाड-खाड-खडाड.
ब्राम्हणवस्तीमधे आमचं ऐसपैस घर होतं आणि प्रीती गोरे नावाच्या ज़रा आगाऊ, बडबड्या मुलीचं जसं असतं तसच माझं बालपण होतं.