जाणुनी, झुंजीत नाही शूर मी, दौडलो ऐसा कसा चौखूर मी ||१| काव्यप्रांती काय माझी थोरवी, आग बाकीचे, फुकाचा धूर मी ||२|| ओघ हे मोठे नद्यांचे वाहती, गावच्या छोट्या नळाचा पूर मी ||३|| या जगी जे मोठमोठे गायले, वाटतो त्यांच्यापुढे बेसूर मी ||४|| का अजिंक्या, मोह काव्याचा पडे, त्याच त्या स्वप्नात का हो चूर मी? ||५||

दोन मैत्रिणी वरती बघती डब्बे उंच रुळावर फ़िरती नागमोडी रांगांतुनी खाली गर्दी बघते उत्सुकलेली भय इथले संपतच नाही एक बोलली भयांकीतशी सखी तिची ऐकेना काही धीर देऊनी तिजला नेई गोलगोल रुळांवर फ़िरुनी चहुबाजुला रम्य पाहुनी वेगाची बहु नशा घेऊनी परी सम झाल्या दोघीजणी मी तुला म्हटले नाही? भिऊ नको मुळीच बाई धिटावली आता पहीलीही म्हणे काय मस्त मजाही भराभरा उंचावर नेई क्षणात खाली झोकून देई ओरडणे हसणेही काही धडधडाटी विरून जाई रूळ तिरके कोनात मांडले उंच उंच चढ चढू लागले खडखड गडगड डबे चालले शिखर बळे गाठून थबकले