पाक चे पि.ओ.के, चीन चे अकसाई, आतातर म्हणे, अरुणाचल आमचा नाही, येतच आहेत, बंगदेशचे विस्थापित अजुनही। विचार करुन होते मनाची लाही लाही, किती सोसणार घाव आता माझी आई, किती अजुन २६/११, आपले म्हणुन सोसायचे। तंगड्यां वर तंगडे ठेवून अजुन सुद्धा बसायचे? राष्ट्रर्पण

पराक्रमी असा मी : हझल माझ्या मनात नाही, कसलाच भेद येतो पोटात भूक त्याच्या, जेवून मीच घेतो ना लोभ,मोह,माया, नाहीच लालसाही उष्टे,जुने-पुराने वाटून दान देतो त्याच्या खुजेपणावर, त्यानेच मात केली टुणकण उडून गजरा, वेणीत खोचते तो आधार लेखनीला खंबीर मेज आहे सोडून मेज केवळ खुर्चीस का लढे तो? प्रेमात सावलीच्या सुर्यास पारखा मी अंधार ही अताशा संगे मलाच नेतो उद्रेक धूर्ततेचा आता अपार झाला, तो लावतो शिडी अन, उंटीण चुंबते तो ना साम्यवाद रुजला, नाही समाजवादी तो धन्यवाद केवळ पंजास आवडे तो ते गाडगिळ असो वा, अथवा टिळक, मुटे ते नावात एक धागा का अभय आढळे तो?

(कै . कवी बोरकर आणि त्यांचे वाचक , मागितली तरी क्षमा करणार नाहीतच , म्हणुन मग क्षमा न मागताच लिहीतो.) माझ्या 'गोव्या'च्या पुडीत, गड्या, तुतारी वाजते, नसानसातून जणू , ब्रम्ह फुगडी खेळते. माझ्या संभाजी बिडीत, झाले केवड्याचे श्वास, फुले मेंदूत मोगरा, दिवेलागणीचे भास, माझ्या मनाच्या मातीत, फुले तंबाखूचे मळे, झाले आभाळ चुन्याचे, दाढेआड चंद्र खेळे. माझ्या रस्श्याच्या वाटीत, मटणाचा महामेरू, पोटा लागली तडस, चला फुलचंद मारु. माझ्या जगत्या कुडीत, आले माहेराला सारे, घ्यावा जीवाचा जोगवा, सारी उघडली दारे.