विनायका तुला कोणी हत्ती, घोडे, हेलीकॉप्टर पाठवले होते का?

>>>मराठीच्या प्राध्यापकांकडुन शुद्धलेखनाच्या चूका अपेक्षित नाहीत. लहानपणापासुन सवय लागली असती तर बराच फरक पडला असता का असा विचार करत आहे. सल्ला दिल्याबद्दल मनःपूर्वक आभार. चर्चा प्रस्तावातील विषयासंबंधी काही माहिती प्रतिसादात आली असती तर वाचक म्हणून ती माहिती वाचायला आनंद वाटला असता. असो, ज्याची त्याची जाण.... आता आपल्या शुद्धलेखनाकडे वळतो. प्राध्यापकाकडुन यातील 'ड'ला दिलेला उकार दीर्घ म्हणजे तो शब्द डू हा असा हवा. तसेच लहानपणापासुन यातील स ला ही दीर्घ म्हणजे तो शब्द ' सू' असा लिहावा. चूका नव्हे चुका असो, एकदा आपले शुद्धलेखन तपासून घ्यावे मग दुस-यांच्या चुका काढाव्यात काय म्हणता. यावरुन एक म्हण आठवली. नाव ठेवू लोकांना आणि......;) [बाकी खरडवहीत] -दिलीप बिरुटे

>>>कोचिंग क्लासेसचे पीक इतक्या जोमाने येण्याचे कारण हेच आहे की, पालकांचा महाविद्यालयीन शिक्षणावरचा दिवसेदिवस उडत जाणारा विश्वास. निव्वळ विद्यापीठाचा फॉर्म भरण्याची 'ईलिजिबिलीटी" कॉलेजमधूनच मिळते म्हणून विद्यार्थी एनरोल होतो असे चित्र आहे. कला, वाणिज्य आणि विज्ञान या तिन्ही शाखेची महाविद्यालयातील परिस्थिती दुर्दैवाने फार चांगली नाही हे मान्य आहे. [अपवाद असतातच] बेकारांची संख्या दिवसेंदिवस वाढत आहे. आपल्या पाल्यांना शाळेतच पाचवीपासून ते दहावीपर्यंत धाव-धाव धावायला पालक लावतात. काय शिकेल तो शाळेत शिकेल. सरकारी शाळांबद्दल चांगले बोलण्यासारखे नाही. प्रचंड फी भरुन आपल्या मुलाला, मुलीला खाजगी शाळा आणि त्यांच्या कोचिंग क्लासेसमधून जसे होईल तसे आणि त्याचा बौद्धिक विकास झाला पाहिजे यासाठी पालक हट्टाला पेटतात. इंग्रजी,गणित, विज्ञान यात पैकीच्या पैकी गुण कसे मिळवील आणि स्पर्धेत सर्वांच्या पुढे कसा राहील त्यासाठी पालक मरमर करतांना दिसतात. आणि पालकांचेही काय चुकते. आपल्याकडे पैसे आहेत ना मग कोणासाठी हे पैसे सांभाळून ठेवायचे ? पोरांसाठीच ना. मग हा क्लास लाव. तो क्लास लाव. यासाठी पालक धावाधाव करतो. आयआयटीतून बाहेर पडणा-या विद्यार्थ्याला जगभर मागणी आहे. प्रचंड पैसा आहे. असे स्वप्न पाहात पालक त्याला त्या अभ्यासक्रमाचे धडे कुठे देता येईल याचा शोध घेतो. त्याच्या बालपणाचा, बालमनाचा विचार न करता त्याला स्पर्धेच्या गर्तेत ढकलतो. पण तोही त्याच्या भवितव्याचीच चिंता करुन त्याला घडविण्याचा प्रयत्न करतो म्हणून मला तो चूक करतो की बरोबर करतो हे कळत नाही असे म्हणावे लागले. -दिलीप बिरुटे

आत्ता पोरीला आणि तिच्या मैत्रिणीला घेऊन जरा पार्क/म्युझियममध्ये घेऊन जाते आहे, (पुढचे सगळे हलके घेणे : हे इथे मुद्दाम सांगितले म्हणजे सुट्टीत आम्ही तिच्याकडून घरी अभ्यास करून घेत नाही हे सिद्ध होईल ;) एवढाच काय तो अंतस्थ हेतू!) गांभिर्याने - महत्त्वाचे प्रश्न उपस्थित केले आहेत, उत्तरे देईन, पण खरेच पार्कमध्ये चालले आहे. प्रतिसादासाठी जागा राखून ठेवते. ------------आता प्रतिसाद देते---------------- प्रतिसाद तुमच्या रोखाने नव्हता हे स्पष्ट करतो. पालकांची सर्वसाधारणपणे मानसिकता कशी बनत असावी ह्याबाबतचा विचार होता. असो. तुमच्या उत्तराच्या प्रतीक्षेत! तसा घेतलाही नाही, मला प्रश्न विचारले आणि उत्तरे दिली नाहीत असे होऊ नये म्हणून लिहीले :) ------------- पालक मुलांचे हित बघायचीच धडपड करत असतात. परंतु ते नेमके कशात आहे हे माहीत नसते/असणे शक्यही नाही. पण निदान एक मूल म्हणून त्याच्या/तिच्याकडे बघणे इतके कठिण का जावे. चाकोरी तरी का? ती काही लोकांनी तशी आखली म्हणून? त्याबाहेरच्या उदाहरणांकडे आपण 'लोक काय म्हणतील'? ह्या एका गोष्टीकडे पाहून दुर्लक्ष करत असतो असे वाटते. दुर्लक्ष होत असते, पण लोक काय म्हणतील म्हणून नसावे. मूल म्हणून देण्याचे मर्यादित स्वातंत्र्य आपल्याला पालक म्हणून मान्य असते. पैशाच्या, स्पर्धेत मूल मागे पडू नये, त्याचे जन्माचे नुकसान होऊ नये या खर्‍याखोट्या काळजीमुळे असावे. आपल्याकडच्या अवस्थेबद्दल बिरूटेसरांनी वर लिहीलेच आहे काय होते आहे ते. कला, वाणिज्य आणि सायन्स यापैकी कला आणि वाणिज्य या शाखांमध्ये भाऊगर्दी आहे/चांगले जॉब नाहीत अशी पालकांमध्ये भिती आहे. मध्यंतरी मला एका कलाशाखेशी संबंधित विषयात पीएचडी करीत असलेल्या सध्या युरोपमध्ये राहणार्‍या एका बुद्धिमान मुलीने सांगितले की पुण्यात परत जाऊन माझ्या विषयातले काम करायला अतिशय त्रास होईल, कारण स्पर्धा खूप आहे, बंगळुरूला जावे लागेल. ते करण्याची विशेष इच्छा प्रत्येकालाच असेल असे नाही. मुळात स्पर्धा करावी लागणारच आहे, तर आपण त्यात मागे का पडावे? असा हेतू असतो.. जगात एकूण इंजिनिअर्सची संख्या लोकसंख्येच्या प्रमाणात किती? मला वाटते अतिप्रगत देशात (जर्मनी, जपान, अमेरिका इ.) सुद्धा ३ ते ५% अशी काही आकडेवारी आहे (हे वाचून सुद्धा आता ४-५ वर्षे होऊन गेलीत -ह्यावर एक विशेषांक निघाला होता - मला दुवा सापडला तर देईनच). आता उरलेले लोक लाय करतात? ते उत्तम जगू शकत नाहीत का? त्यांना उच्चपदस्थ करिअर्स नसतात का? केवळ उच्चपदस्थ करिअर्स म्हणजेच सगळे असते का? प्रश्न प्रश्न प्रश्न! असो एका वेगळ्या लेखाचा विषय होईल! नसावे. पण जेव्हा घर, नोकरी, स्थैर्य, शांती असे सगळ्याचे ताळमेळ घालण्याची वेळ येते तेव्हा उच्च पैसा देणार्‍या करियर करण्याकडेच लोकांचा कल वळतो असे दिसते. आपण सर्व इंजिनीअरिंग आणि मेडिसीन अशा विषयांकडे का वळलो? त्यात स्थैर्य आहे, पुरेशी वाढ आहे असे दिसल्यामुळे वळलो. आईवडिलांनी माझ्यावर तरी कसलाही दबाव आणला नव्हता, पण डोळ्यासमोर दुसर्‍या क्षेत्रांत यशस्वी झालेली उदाहरणे नव्हती. आणि फार विचार केला, लोकांकडे जाऊन ते रोज काय काम करतात हे पाहिले, आपल्याला काय आवडेल, याचा फार विचार केला असे झाले नाही. ही चाकोरीच झाली. आजचे आईवडिल फार वेगळे नाहीत - तेही मुलांचे चांगलेच पाहत असतात असे त्यांना वाटते. खरेतर मुलांना नकळत्या वयात त्यांना आयुष्याचे निर्णय घ्यायला लावणारी व्यवस्था चुकीची आहे. अवांतर होईल, पण हल्ली तरूण मुलांमध्ये गायक/वादक/नर्तक होण्याची आवड खूप वाढली आहे असे दिसते. कारण एकच असावे, या क्षेत्रात समाजाच्या सगळ्या स्तरांवरून आलेले लोक यशस्वी होताना, प्रसिद्धी मिळवताना दिसतात. म्हणून त्या दिशेबद्दलचे लोकांच्या मनातले पूर्वग्रह कमी झाले आहेत. नाहीतर आपण ज्यावेळी कॉलेजमध्ये होतो तेव्हा (अरे देवा!) वेळी आपल्यासारखी मुले म्हणाली असती, की मी गायनाला इतका वेळ देते/देतो, सारेगमप मध्ये जाऊन वर्षभर स्पर्धा करते/करतो, तर आईवडिलांनी ते करू दिले असते का? आय आय टी बद्दल लोकांचे समज असे असतात की तेथे गेले की स्पर्धेत महायशस्वी झालो. त्यामुळे तिथे वळतात. दुसरी कारणे सांगितली आहेत की लोक कसा विचार करतात. मला स्वतःला कॉलेजमध्ये आल्यानंतर अ‍ॅडजस्टमेंटसाठी/ शिकण्यासाठी वेळ दिला गेला नव्हता, बाकीची मुले प्रयोगाकडे लक्ष देत होती, तेव्हा मला लॉगटेबल कसे वापरता येईल या शंकेने ग्रासलेले होते. त्यामुळे सहावीमध्येच अभ्यासाचा पाया बळकट करण्यासाठी चांगली, लवकर सुरूवात होईल, असा विचार आईवडिल करीत असले तर आश्चर्य वाटायला नको.

मी बहुतेक Times Of India मधे वाचलेले आठवतंय की २००९ चे रसायनशास्त्राचे नोबेल मिळवणारे डॉ. वेंकटरमण हे IIT-JEE क्रॅक करू शकले नव्हते? ही माहिती कितपत खरी आहे माहिती नाही. खोटी असल्यास डॉ. वेंकट्रमण आणि Times Of India सकट सर्वांची आधीच माफी मागत आहे.

तुमची मागणी नोंदवण्यात आलेली आहे. धन्यवाद.

ही धमकी मिष्किलच आहे पण बोर्डात आलेल्या वडिलांना अत्यंत जीवघेणी आहे ... मुलगी सोडून त्यांच्यावर मानसोपचार करण्याची वेळ आलीय.

खूपच मस्त धमकी आहे. माझ्या भाचीला 'टिप' देते!