चविली जीभ माझी आज माझ्याच दातांनी कापली बोटे माझी आज माझ्याच हातांनी - जायचे होते कुठे? भरकटलो मी कुठे? आणले कुठे मला आज माझ्याच पायांनी यातना दिल्या ना कधी मी कुणाला ऐकवले काय आज हे मला माझ्याच कानांनी तेच झाले परके, समजले होते ज्यांना आपले फसविले आज मला माझ्याच लोचनांनी जगलो मी खरा यांनाच जगविण्यासाठी मलाच मारायचे योजिले या सार्‍यांनी सारेच बेईमान झाले, इमान आपले विकुनी घेतला जीव माझा आज माझ्याच श्वासांनी

वेळूच्या बनात एक पाखरू एकटे शीळ देई वारियाला         सांगे जा तू घरट्याला वारा उनाड बावरा घुमे वेळूच्या भवती म्हणे वेळूचे गे गाणे         गळा भर, पाखराला पारा उन्हाचा महान लखलख मृगजळ करी कंठी पाखराच्या परि         पाऊस घरचा ओला जीव बनी अडकला जीव एक घरट्यात देई हळवा संधिकाल         बळ नाजूक पंखाला - संदीप चांदणे

आजही तो जात होता त्या टेकडीवर अर्धवट धुंदीत, शरिराला झोकांड्या देत पाउलवाटेची कोडी अंदाजाने सोडवत सरळसोट रस्त्यावरही उगाचची वळणं घेत लहानपणापासून यायचा तो तिथे जणू ती टेकडी त्याची सर्वस्व होती जिवनातल्या सगळ्या चढ-उतारांची त्याच्या ती एकमेव साक्षीदार होती आयुष्यातली प्रत्येक आनंदाची बातमी त्याने सर्वप्रथम तिलाच तर सांगितली होती आजवरच्या भांडणातली आपली बाजू फक्त तिच्याकडेच मोठ्या उमेदीने मांडली होती सगळे डाव मनासारखे जुळून आलेले समृध्दी प्रतिष्ठाही हातांत हात घालुन मिरवीत आली पण ........ अचानक फासे पलटले, दैवाने खो घातला आपलं म्हणवणाऱ्यानीही, आपली खरी ओळख दाखवली त्यानंतर तो वरचेवर तिच्याक