बोचर्‍या थंडीत हळू हळू पडणारा बर्फ विश्व गोठलेले असे वाटताना नाक मात्र वितळते... आच्छू आच्छू वसंताच्या हालचालीने झाडांना येणारा मोहर हवे मधून परागकण पसरवत जातो आणि परत... आच्छू आच्छू आच्छू पावभाजी करताना कांदे, बटाटे, मटार, टोमॅटो वगैरे घालून शेवटी वरचेवर मसाला घालताना अचानक उडून नाकात जातो आच्छू आच्छू आच्छू आच्छू -

कळकट मळकट टपरीवर जाऊन - खिशातले सुट्टे पैसे चाचपडत मागवलेले एकच कटिंग दोघात.. फुर्र फुर्र पोटातले कावळे ओरडायला लागल्यावर - एकच मिसळ, दोन पाव आणि तर्री... फुर्र फुर्र फुर्र निरोप देताना, जन्मजन्मांतरीची साथ असे डोळ्यात पाणी आणून सांगून - थिरकणार्‍या बारबालेल्या अदाकारीकडे पाहून, नाकात गेलेली बियर.... फुर्र फुर्र फुर्र फुर्र

कोण म्हणतो रात्र झाली आताच अमुच्या जेवणाची आता कुठे सुरवात झाली बघुया चला - या फोडणीची नुकतीच टेट्रापॅकमधुनी डालड्याला जाग आली पदरही खोचला हिने अन् जिरे-मिरीची आग झाली प्रियेस माझ्या आजतर मी दगडफुले कित्येक वाहिली हिंग कुटला मी असा की धुंदी आजही राहीली त्याच गंधाने अजुनी जेवणाचा बहर आहे रात्र थोडी जाहली पण भूक बाकी - कहर आहे! समजून घ्या; खाण्याला, गाण्याला नि विडंबनाला वयाची अट नसते :)

पुष्कराज यांनी केलेल्या "रात्र थोडी जाहली पण" याचे विडंबन. पुष्कराज: ह. घ्या. कोण म्हणतो रात्र झाली आत्ताच आमुच्या पिण्याची आत्ता कुठे सुरवात झाली फिरुनी पुन्हा या चाकण्याची नुकतीच वाटी सारी सरुनी चाकण्याला केळी आली कहर पुन्हा झाला असा की जेवण्याची वेळ झाली दारूस माझ्या आजवरी मी गाली कैक हो वाहिली गंध ऐसा त्या सूराचा नशा आजही राहीली त्याच नशेने अजुनी पिण्याला बहर आहे रात्र थोडी जाहली पण सोंगे बाकी फार आहे - नाटक्या गैरसमज नको माझ वय फक्त ८५ आहे

मी म्हटलं चुकून, मलाही शिकवा हो गाणं. तर म्हणतात कसे माझ्या मनातलं बोललीस. कितीतरी दिवसात बघ जवार काढली नाही घरच्या तंबोर्‍याची. * * * * म्हणे, आधी थोडी नोमथोम मग पलटा ताना मुरकी. तिय्या घेउन येउ समेवर नंतर ठेवणीतली अनवट सरगम. म्हटलं हात धरून गाणं शिकवतात का ? म्हणे, तुला म्हणजे समज कशी बिलकूल नाही राणी. आधी तानपुर्‍याची मोकळी करावी लागते गवसणी.

रंग मेन्दीचा रंग मेन्दीचा हातावरती अजून खुलतो कधी कधी शारदरात्री तोल मनाचा अजून ढळतो कधी कधी हिरमुसलेली रातराणी ही कधी अचानक मोहरते निशिगंधाचा धुंद ताटवा अजून फुलतो कधी कधी खिन्न मनाच्या मैफलीत या आर्त विराणी गाताना आनंदाचा सूर अचानक अजून जुळतो कधी कधी वठलेल्या निष्पर्ण मनाच्या थरथरत्या फांदीवरती आशेचा हलका हिंदोळा अजून झुलतो कधी कधी कधी अचानक हसता हसता डोळे भरती अन झरती फुले वेचता चुकार काटा अजून सलतो कधी कधी तृप्त मनाच्या नभी अचानक दाटून येई मळभ कसे? अवचित हळ्वा भास तुझा का अजून छळतो कधी कधी? क्रान्ति

परवा संध्याकाळपासून इथे बर्फवृष्टी सुरु होती काल संध्याकाळी संपली! मिसळपावावरही अशीच धमाल हास्यवृष्टी घडवून आणण्यात कमालीचा उ(हु)च्च सहभाग असलेल्या सगळ्या बिनीच्या कलावंतांना ही आरती समर्पित!