Skip to main content

ये जो देस है तेरा.. स्वदेस है तेरा!

लेखक भाग्यश्री यांनी बुधवार, 22/07/2009 02:21 या दिवशी प्रकाशित केले.
"श्या.. हाईट झाली ही.. गेल्या काही दिवसात किती वेळा आले हे फिलिंग? असं काय होतंय.. ओह नो.. मला उचला इथून कोणीतरी ! चिडचिडचिडचिड होतीय........................." मी पाय आपटत होते अक्षरश:.. "अगं हो.. शांत हो जरा! काय होतंय़? कंटाळा आला का परत?? " इती नवरा "हो मग काय.. दुसरं काय होतं मला.. कंटाळा कंटाळा कंटाळा.. कंटाळ्याचाही कंटाळा आला या कोटीचा सुद्धा कंटाळा आलाय!! .. :(" "ह्म्म.." "ह्म्म काय!! कर काहीतरी या कंटाळ्याचे.. मी दमले आता.. रोज आपलं सोल्युशन शोधायचे आजचा कंटाळा कसा घालवू मी...." "असं काय करतेस.. मान्य आहे बोर होतं इथे कधी कधी.. आईबाबा,मित्र मैत्रिणी,आपण जिथे वाढलो ते शहर..

आणखी एक पुणेरी पाटी...

लेखक ओंकार देशमुख यांनी मंगळवार, 21/07/2009 22:37 या दिवशी प्रकाशित केले.
पुणेकरांच्या सूपिक डोक्यातून नेहमीच नवीन काहीतरी उगवत असतं... पुणेरी पाट्या म्हणजे तर बारमाही पीक... आता खालची पाटी बघून कोणी या मेस मधे जेवायला जाइल का असा प्रश्ण नक्कीच पडेल... पण ह्या पाटीवरून पुणेकर मंडळी नियमांची किती पक्की असतात हे लक्षात येतं !! गिहाईक गेलं तरी चालेल ,पण नियम हे पाळलेच गेले पाहीजेत....

कर्नाळा - जैत रे जैत

लेखक विमुक्त यांनी मंगळवार, 21/07/2009 22:18 या दिवशी प्रकाशित केले.
गो.नी.दां. च्या दुर्ग भ्रमण गाथेत कर्नाळ्या बद्दल वाचल्या पासुन मला तीथं जायच होतं. नंतर जैत रे जैत बघीतल्या पासुन तर कधी एकदा लिंगोबाला (कर्नाळा) जातोय असं झालं होतं. अलीबाग हून पनवेल ला जाताना S.T. च्या खिडकीतून कर्नाळा बऱ्याचदा बघीतला होता, पण जाणं काही जमलं नव्हतं. एका weekend ला यशदीप आमच्या घरी आला होता. तेंव्हा आम्हां तिघांचा (मी, मझा भाऊ प्रसाद आणि यशदीप ) कर्नाळ्याला जायचा प्लान ठरला. पनवेल पर्यंत बस आणि मग पनवेल हून कर्नाळ्याला जायला टम-टम मधे बसलो. पनवेल हून पेणच्या दिशेने ५-६ km पुढे गेलो की रस्ता कर्नाळ्याच्या जंगलातूनच जातो आणि झाडीतून लिंगोबा डोकावताना दिसतो.

बोलली जाते मराठी, मान ते घर आपुले

लेखक धोंडोपंत यांनी मंगळवार, 21/07/2009 22:08 या दिवशी प्रकाशित केले.
माजले परके.... मराठी चेहरा उरला कुठे? भूमिपुत्रांना स्वदेशी आसरा उरला कुठे? भ्रष्ट नेत्यांच्यामुळे ही वाळवी आली घरी एकही शाबूत ऐसा कोपरा उरला कुठे? टॉवरांचे रान झाले चाळ माझी पाडली आपुलेपण सांगणारा उंबरा उरला कुठे? दारची जास्वंद गेली कार पार्किंगच्यामुळे परसदारी बहरणारा मोगरा उरला कुठे? बोलली जाते मराठी, मान ते घर आपुले मग 'अगस्ती' सांग तुजला, पिंजरा उरला कुठे? ---- धोंडोपंत

समर्पण

लेखक क्रान्ति यांनी मंगळवार, 21/07/2009 21:15 या दिवशी प्रकाशित केले.
समर्पणाची आस उराशी, आतुर सरिता आली धावत ऐकशील का कधी सागरा अंतरिचा हा नाद अनाहत? लाटांचे हे तांडव आवर, या बेभान मनाला सावर व्यापुन राही कणाकणाला, तुझ्या भेटिची ओढ अनावर पर्वतरांगा, कडेकपारी, डोंगर, कुरणे, दरिखो-यांतुन उसळत आले आवर्तातुन, कधि बांधांच्या चाको-यातुन कधी सोशिली ग्रीष्म काहिली, कधि शरदाची कौमुदि शीतल स्वातीचे कधि झेलित मोती, बहर वसंताचा कधि चंचल एकरूप होईन तुझ्याशी, नको दुरावा, नकोच अंतर सामावुन घे अंतरात मज, वाहुन थकले मीहि निरंतर

(वाटेवर मी तुझ्या लावले--)

लेखक विजुभाऊ यांनी मंगळवार, 21/07/2009 17:54 या दिवशी प्रकाशित केले.
वाटेवर मी तुझ्या लावले दोन फटके गालावरले ह्रदयातून मग लक्ष लागले फटके खाऊनी गाल सुजले? जोरात ठेवला हात तिथे मी तुझ्या चुकीला शिक्षा किती ? धोत्र्याची फूले द्यावी तू मला? हाणायला मग कसली भिती? लुब्रा मेला टोमणे मारतो समजतो मला खुळी शीळ घालीत प्रीत मागतो विसरतो की मी न भोळी ? मोका मिळता मग उचलली पादत्राणे दोन हलकी गंध देउनी क्रोधभराने वाजवूनच ठेवीली खाली तू मेल्या तरीही तसाच हलकट आणि बाईल वेडा छळीसी कितीकां तसाच वाटे हाणाव्या दोन फडाफडा. मैत्रीणी टपल्या असती किती त्रस्त होऊनी तुला मारण्या रे बावळ्या वेश कावळ्या पैजार शस्त्रे घेऊनी हाती
काव्यरस

मडुरोडम्_बॉन्साय हॉलंडचे !

लेखक विशाल कुलकर्णी यांनी मंगळवार, 21/07/2009 14:06 या दिवशी प्रकाशित केले.
हॉलंडमधील मुक्कामाच्या दरम्यान कोणीतरी सांगितले की संपुर्ण हॉलंड प्रत्यक्ष बघणे जर शक्य नसेल तर मडुरोडमला भेट दे, तिथे हॉलंडच्या सर्व ऐतिहासिक स्थळे व इमारतींची मिनीएचर्स पाहायला मिळतील, म्हणुन मग मडुरोडमला भेट दिली. आणि तिथे ती मिनीएचर्स पाहिल्यावर ठरवले की अहं..या प्रत्येक ठिकाणी कधीनाकधी प्रत्यक्ष जायलाच हवे. काही ठिकाणी जावुन आलो. बाकीचे बघु पुढच्या भेटीत जमल्यास....

मज वाटे ....

लेखक विशाल कुलकर्णी यांनी मंगळवार, 21/07/2009 12:57 या दिवशी प्रकाशित केले.
मज वाटे पावसाशी नाते माझे नित्य असावे आसवांनी शुष्क माझ्या पावसात सचैल न्हावे पांघरुनी पाऊसधारा हिरवे मी गवत बनावे क्षणभंगुर जलथेंबाचे हलकेच तोल सावरावे हिरवाईचे हळवे स्पंदन श्वासांनी अलवार टिपावे मुग्ध ओल्या जाणिवांनी पावसाचे गाणे शिकावे पावसात अन भिजताना हलकेच तुज मनी स्मरावे ओलेत्या स्मृतीत तुझिया भान सखे क्षण विसरावे विशाल.