जयश्रीताईंची सांज ही अशी थांबली आणि आम्हाला आमची लांबलेली (गुलाबी) सांज ही अशी आठवली - लांबलेली सांज, कातरवेळ... मनात तीच.. तशीच नेहमीसारखी ! तेच जीवघेणं मौन , तीच नजर करारी. त्या नजरेची दहशत, ते गर्भगळीत होणं...नकळत !! ते बहाणे, ती धडपड, ती धडधड... लवकर कल्टी मारण्यासाठी. मग कबुली, ते न पटणं, समजून न घेणं मी फिक्सर, ती हिटलर .... सार्‍या संध्येचा विसर ! बागेतलं भटकणं, पावसातलं भिजणं, बारमधलं रमणं, शर्टावरल्या गुलाबी खुणा.... ... .. अन् अचानक... अचानक तिचं प्रकटणं .. मग तिचं अस्तित्व, खरं, वास्तवातलं कानफटातलं, बुक्क्यांतलं ! त

थांबलेली सांज, कातरवेळ... मनात तूच.. तसाच नेहेमीसारखा ! तेच जीवघेणं हसू , तीच बेफिकीरी. त्या बेफिकीरीची भुरळ, ते गुंतत जाणं...नकळत !! ते बहाणे, ती धडपड, ती धडधड... भेटण्यासाठी. मग कबूली, ते उमजणं, समजून घेणं तो बहर, तो मोहर.... सार्याल जगाचा विसर ! पावसातलं भटकणं, चांदण्यातलं भिजणं, कवितेतलं रमणं, डायरीतल्या गुलाबाच्या पाकळ्या.... ... .. अन्‌ अचानक... अचानक तुझं हरवणं .. मग तुझं अस्तित्व फक्त फ़ोटोतलं, आठवणीतलं, स्पर्शातलं ! तो पाऊस, ते चांदणं, त्या कविता….पाकळ्या, सारं काही पोरकं, तुझ्याशिवाय ! आता सांज डोळ्यात, रात्रीच्या प्रतिक्षेत आणि रात्र.... रात्र तुझ्या चांदण्यात ! जयश्री अंबासकर