खूप पायवाट चालून आलो खूप चढण चढून झाली मागे वळून बघतो तेव्हा आम्ही खूप सुखी होतो असे खरेच वाटून जाते असे मनात अलगद येते कठीण होते सगळे जगणे तरी खूप सुख होते एक खांबी तंबू होता तरी मनगटात जोर होता तसा शप्पत घोर नव्हता पाठीवरती हात होता भक्कम असा आधार होता हे शप्पत खरे होते .....!! !

धिक्कार हो तुझ्या जिण्याचा धिक्कार हो तुझ्या जिण्याचा तू एक पणती मिणमिणती भिकार ते दिवाळीतले फटाके जे ऊजळती राहून तुझ्या संगती भावना तुझ्या बुळबुळीत अश्रू लेखणी सुतकी रडू लागली वासना तुझ्या विनोदी झुरळ ते वहाणही कच खाऊ लागली जोहार हे जगणे तुझे अन न मागताच तू मुंडके दिले सशाचे फुकाचे हृदय तुझे अन ढगाने मदाने हसूं पाहिले पाटच्या पाण्यातसुद्धा रंग तुजला दिसला खूनाचा वारही तूच केलेस अन खर्चही मागशी आता वेदनांचा प्रेम जे केलेस तेही चोरट्यांना भरपूर दिसले मद्य जे प्यालेस तेही शंभरांना आधीच प्याले प्रार्थना जशी तुझी ती भज्यांवरची माशीच की कंटाळूनी तो हाकली देवही शिळे लपविण्या त्यासही यत्न की अ

प्रेरणा विचारवंत हवे आहेत... या देशाला हवे आहेत विचारवंत, अस्सल विचार करणारे विचारवंत, मेंदू चालत असूनही वैचारिक षंढत्व बाळगून लाठ्याकाठ्या, दगडफेकी करणाऱ्या स्नायूप्रतापींच्या घोळक्यात अचल रहाणारे विचारवंत, अडाणीपणाला अन आडमुठेपणाला आपल्या बलदंड निर्धारांनी, तिलांजली देणारे विचारवंत विचारांची धार असलेल्या कणखर लेखणीपुढे तलवार वाकवणारे विचारवंत सडकेपणावर थुंकणारे विचारवंत, वादळांना फुंकणारे विचारवंत, शून्यात स्वर्ग पाहू शकणारे विचारवंत, राष्ट्रासाठी मरण्याऐवजी राष्ट्र जगवणारे, जागवणारे विचारवंत, कुठे मिळतील असे विचारवंत?, इतिहासात अंधारच होत

झिजलेल्या काठची माती गिळून विस्तारणारे तळे ऊंच लाटांमधल्या रागाचे सुटणारे संयमाचे कडे पाउस न पडताच मातीतली दडपण पाउलवाटे वरची विचारांची वण्-वण! पानगळीतल्या गीतात नव्या पालवी चे स्वर न बदळणार्या रीतीं वर बदळणारे अगणित मत! ओळखीचे भाव अनोळखी चेहर्‍यांवर भिंत्यांवरची ओल उतरते हळुच फरशी वर खिडक्यांवर डोकावते सुंदर पानांची वेल नव्-आकृतीत जागा शोधण्याचे खेळ! परिस्थिती? कि मात्र एक क्षण? अभिव्यक्ति? कि मात्र एक अनुभव? खेळ? योगा-योग? कि भाग्यच हे? बहुतेक, नकळत मनावर उठणारे वण!