नियतीने केलेला आयुष्यावर घाव सोसला मी त्याच घावाच्या साथीत अश्रुंचा माग शोधला मी एका परिचे स्वप्न आयुष्याच्या सुखद वळणावर पाहीले मी त्याच स्वप्नाचा विरत जाणारा दु:खद अनुभव घेतला मी सर्व दु:खे "प्याल्यात" बुडवली मी व्यसनाच्या अंधःकारात स्वत:ला लोटले मी मनाच्या तगमगीत आयुष्याचा अंत पाहिला मी त्याच अंताची निरंतर अपेक्षा करणार मी...

या घराला विचारले मी एकदा असा रिकामा रिकामा असतोस वाईट नाही वाटत? क्षणभर विचार करून घर म्हणाले, नाही, म्हणजे नेहमीच नाही . . म्हणाले या भिंती पाहिल्यास किती सुंदर रंग लेवून उभ्या आहेत इकडे ये, या खिडक्या पहा आपली कवाडे उलगडून उनपावसाला बोलावून आणताहेत . . अन् ते दार बघितलेस सताड उघडे, सगळे सामावून घ्यायला उत्सुक येणार्‍याला खिडकीतून आलेला पाऊस विनामूल्य देणारे वा सोनसळी उन्हाची खुशाल मेजवानी घालणारे . . हे सगळे पहिले कि नाही वाईट वाटत मी सुखावतो आणि आकंठ भरून जातो रिकामपण माझे काही क्षण का होईना विसरतो विचारले त्याला मग मगशी 'नेहमीच नाही' म्हणालास ते कां? . . म्हणाले जरा वर पहा ते झगमगणारे आक

एक क्षितीजा ची किरण येते रंगात रंग देऊन जाते! सावलीला ही किरणाची सवय लागते अंधार मधे जाऊन विसावा ती घेते! -- मयुर