काल दुपारी मी जेव्हा झाडाखाली बसलो होतो एक शेंबड पोर गाढवाच्या शेपटाला डबडं बांधुन खेळत होतं बिचारं गाढव कान हलवत नुसतचं ऊभं होतं शेंबड पोर चड्डी वर खेचत डबड्याला काठीनं बडवत होतं मी गाढवाकड बघत होतो, गाढव खाली बघत होतं आणि ते शेबडं पोर डबड्याकड बघत होतं कंटाळुन शेंबड्यानं डबड्यात पाणी वतलं काठीच्या दोन धपक्यात डबडं एकाकी तुटलं मग ते शेंबड पोर शेपटालाच बडवत बसलं गाढव पण हळुहळु पुढे सरकत चाललं जेव्हा एक फटका गाढवाच्या जिव्हारी बसला तसा त्याचा एक पाय शेंबड्याच्या कपाळी गेला शेंबड्याला दोन टाके पडले म्हणे...

हाकेसरशी धावून येणं सदैव पाठीशी असणं काहीच पुरेसं नव्हतं मान्य तुझ्या आर्त मूक हाका ऐकू आल्या नाहीत खोट्या हास्यामागचं वेदनांनी होरपळलेलं मन दिसू शकलं नाही मान्य तरीही इतकं सारं बिघडण्याआधी स्वतःहून साद घालणं फार कठीण होतं का? ------------------------------------------------------------------------- पूर्वप्रकाशितः http://mandarvichar.blogspot.in/2015/10/blog-post_31.html अश्विन कृ. ५, शालीवाहन शके १९३७ -------------------------------------------------------------------------

पेर्ना हॅास्टेलच्या आठवणी... रूमभर पसरलेल्या बाटल्यांच्या गराड्यात चाळीशीतून ग्लास शोधणारा , तू कसा दिसत होतास रे , अताशा आठवायचा प्रयत्न करतोय ??? देवदास मधल्या शाहरुख सारखा तर नक्कीच नाही... आठवतोय फक्त एक अस्पष्टसा चेहरा. गच्चीच्या कठड्यावर बसुन नवलाइने पोटात देशी सामावून घेणारा. आतशा दोघांचेही ब्रान्ड वेगवेगळे आहे म्हणा फक्त तुझा दिवस 'होळी 'चा असतो, आणि माझा ' गटारी ' चा.

माझा हात अलगद सोडवून तू जायला निघतेस उन्हं डोक्यावर येतात सावल्या ... फेर धरून गोळा होतात माझ्याभोवती ! वेशीपाशी तू थबकतेस मनमोर नाचायला लागतो "सावली मागेच राहिली रे" तू कसंबसं हसून सांगतेस सावलीचा हात धरून पुन्हा चालायला लागतेस तिच्या पदराचा शेव... माझ्या छातीपाशी अडकलेला तू तशीच.... नेटाने चालत राहतेस कशाचं कौतुक करू ? तिच्या ओढीचं ... किं... तुझ्या नेटाचं .... ? विशाल