एक साधी सरळ प्रेम कहाणी जोश्यांच्या बि~हाडात आली होती पाहुणी गोडशी सुटी म्हणून आली होती, कळले करता चौकशी . उतरताना जिना मित्रांनो, भिडली नजरेस नजर गोडसा चेहरा, नजर धारधार, केला हृदयावर वार . काकांच्या घरात उठबस ,जरा जादा वाढू लागली दांड्या मारता म्हणून ऑफिसात, बोंब होऊ लागली . मधाळ वाणीत तिच्या, नागपूरच्या गप्पा रंगू लागल्या मात्र " भेटत नाही" म्हणून दोस्तांच्या शिव्या खाल्ल्या . विचारले आवडले का पुणे ,की बरे आपले नागपूर ? हसून वदली आवडले पुणे व पुणेकर, नको नागपूर . मग ति नागपूर ची कन्या पक्की पुणेकरीण झाली साधी सरळ प्रेम कहाणी मित्रांनो अशी संपन्नं झाली . अविनाश

एक माणूस बनेल काढून डोम्बिविलीत पोहचला बघता बघता रस्त्यावरी दुकान टाकून वसला. छंद जीवाला एकच लागे खुर्ची वरीला हक्क हा गाजे शिव्याशाप तो भाषणामधूनी आकांड तांडव ते दैनंदिनी किन्तु हातचा राखून गणित चुकले नजर चकवून बहुमत हुकले तरी उसने आवसान काउंटरवरुनी परी हळूच पाही मान वळवूनी इकडे तिकडे बघून झाले निकाल सगळे येऊन गेले भान आले, बाहेर आला.... लोकांनी विचारल्यावरी म्हणाला … आमची दोस्तीदुष्मनी सबकुछ मिलीजुली असते …… सेटलमेंट होत असेल तर पायवाटही खुली असते … एक माणूस बनेल काढून वांद्र्याबाहेर पडला हरवलेले सत्तेचे कोडे पुनःपुन्हा शोधित राहिला .

तुझ्या सहवासात मी देहभान सारे हरपतो तरीही माझ्या पत्नीचा अचूक वेध मी घेतो _______________________________________________________ तुझ्या गहि-या डोळ्यांत माझी नजर गुंतावी तुझ्या ओठांची लाली माझ्या ओठानी पुसटावी

कोरड्याठण्ण विहिरीच्या तळाशी- गर्द वडाच्या पारंब्याना लोंबकळते- पडक्या वाड्याच्या ची-याची-यांतून- काळ्याकपारीमध्ये दडलेले- काहीतरी...... जे आहे फार प्राचीन जे आहेदुष्ट क्रूर अन वखवखलेले ज्याचा आहे स्पर्श दाहक ज्याचा विचारही भिववणारा इथला आसमंत भारलेला इथे कशाचीतरी हुकुमत इथली शांताताही असहय इथले आवाज तसेच भयानक इथल्या सावल्या हलतात इथली झाडे कुजबुजतात इथले खडकही शहारतात सततचे नाट्य इथले थांबत नाही भय.....भय इथले संपत नाही.....