सावल्या झाकोळलेल्या बोलल्या वाऱ्यास हलके जा उन्हाला सांग आता, थांब.. घे थोडा विसावा पावले चालून थकली गाव अजुनी दूर माझा सांग त्या रस्त्यासही घे श्वास वेड्या तू जरासा सांजवेळी काहुर मनी, दाटती अवचीत डोळे अंतरीचा शाम कोठे ?

"आई " हाक मारली कि सारं आकाश डोळ्यात का गोळा होतं ? कधी कळलच नाही, इवल्याश्या तोंडातून काहीतरी भव्य बाहेर पडावं जसं ज्ञानेश्वरांच्या रेड्यामुखी गीता ! त्या लहानपणीच्या दुरवरच्या गावात ती देवघरात पूजेला बसायची अन् मी तिच्या मांडीवर डोके ठेवून निजायचो शांतपणे, रात्रभर पसरलेलं चांदण डोळ्यात साठवून ! क्षिताजापार सीमा शोधायचा एक जीवघेणा खेळ आयुष्यभर केला, नशाळलेल्या रात्री तिचा हात हातात घेतला की त्या सा-या सीमारेषा धुसर होतात त्याचवेळी क्षितीज धरतीला टेकून धरतीचॆ क्षमा मागू लागते तितकीच क्षमाशील ती मायेचा ओलावा डोळ्यात साठवून अवेळी बरसणारी ! नंदी गेली तेव्हा तिच्या डोळ्यात

उठा करुणाकरा पसरला काळोख सैतानी प्रवृत्तीची वाढली लगबग दयाघना आतातरी जाग ! क्रूसावरी लटकुनी करू नका डोळेझाक आंधळ्या जगात डोळस सावज प्रभो आतातरी जाग ! सीता जरी सुटली मातले रावण विवस्त्र द्रौपदीला पदरात घाल दयानिधी आतातरी जाग ! अश्वत्थाम्याच्या शराने डळमळे उत्तरेचा गर्भ अनिष्ट प्रव्रुत्तींचा करा विसर्ग श्रीहरी आतातरी जाग ! दिवस ग्रासल्या काळोखाला दाव प्रकाशास्त्र रुतल्या रथाचे सारथ्य त्याग विश्वरूपा आतातरी जाग ! विजयकुमार......... ०४.०९.२००९,मुंबई