मिसळपाव
गावाकडच्या बोरी
गावाकडे दरवर्षी पिकतात बोरी
हिरवी पिवळी केशरी लाल बोरं
मण्यांसारखी रत्नांसारखी
फांद्यांवर झुलतात
खाली मातीत, गवतकाट्यात, पाचोळ्यात पडून वाळतात
काही बारकी काही माध्यम काही मोठी
काही आंबट काही गोड
पोरं बाया माणसं वेचून खातात
घरी नेऊन वाळू घालतात
पाखरं, प्राणी खातात
लहानपणी मीही खूप खाल्ली
ढुंगणावर फाटलेल्या चड्ड्या घातलेल्या गावातल्या मित्रांसोबत
याच्यात्याच्या शेताततून हिंडून
झाडाची तोडून, गवत-काट्यातून शोधून, वेचून
कच्ची पिकली वाळलेली
नुसती बोरेच खाल्ली नाही तर त्यांच्या बी मधलं इवलं इवलं मगजपण खाल्लं ती दगडाने फोडून !
स्वामीनिष्ठेचं आणि मैत्रीचं असं उदाहरण मानव इतिहासात फक्त छत्रपती संभाजी आणि कवी कलश यांच्या व्यतिरिक्त कुठेच पाहायला नाही. उत्तर भारतात ही कथा खूप प्रसिद्ध आहे पण आपल्याकडे खूप कमी लोकांना याची माहिती आहे. त्यासाठीच ही माहितीपर कथा आपल्यासाठी देत आहे.