आता वंदितो आईसी | जिने धरिले उरासी | जेव्हा आलो जन्मासि | वात्सल्याने || १ || नवमांस गर्भ वाढविला | सोसूनि सर्व यातना-कळा | न जाणो तूज किती वेळा | दुखावले मी || २ || हाती धरोनि चालविले | बोल बोबडे बोलविले | शहाणपण शिकविले | जगण्याप्रती || ३ || कलागुणांचा वारसा | दिला आम्हां छानसा | स्वयें दाखविला आरसा | योग्य वेळी || ४ || निरपेक्षभावे मनासि | दिले अखंड ज्ञानासि | अज्ञानी या मुलासि | शहाणे केले || ५ || जैसी घार पिलांसि | जैसी वेल फुलांसि | तैसे जपले मुलांसि | सावधपणे || ६ || घडल्या चुका जरी हातून | मार्ग दाखविला त्यातून | जेणेंकरुन त्या परतून | न होणे कधी || ७

काल ते म्हणाले, सगळ्याच बायका तशा असतात. तशा म्हणजे नेमके कशा, म्हणून शोधु लागलो, बायका. पुराणात, प्राचीन ग्रंथात, ऑफिसात, समोर- मागे, इथे तिथे. गुगलवर. अगदी मिपावरही. असतात बायका, हळव्या, खंबीर,धीट आणि तितक्याच कर्तबागरही. बायका असतात, पुरुषां प्रमाणेच. सोशिक, शोषित आणि बंडखोरही काहींनाच जाणवतात, खोल-खोल श्वास, अन् ते शब्द. काहींना नाही इतकाच, फरक असतो त्या, मुक-संवादाचा. बायकात असते एक बाई, अन आईही. बायको- प्रेयसी, मैत्रीण आणि एक मुलगीही. आदिम काळापासून सोबत आणि शिवाय, सुरु असलेल्या बायकांचा समर्थ प्रवास अव्याहतपणे. बायका म्हणजे अस्वस्थ तगमग. लिहिता येत नाही त्यावर कविता, लेख.

झुंजूमुंजू आभाळात किती सांडले केशर सोनसळत्या सकाळी निळे झळाळे अंबर तळपत्या माध्यान्हीची वितळती काचधार धूसरशा संध्याकाळी अदृष्टाची हुरहूर नि:शब्दाच्या चाहुलीने जागे रात्र काळीशार प्रहरांच्या रंगी रंगे बिलोरी हे कालचक्र चक्रनेमिक्रम त्याचा अनादि नी निरंतर

आणि अश्या वेळी, चंद्राने लपायला हवं ढगांआड... अन लपेटून घ्यायला हवं आपण, भोवतालचं गुलाबी धुकं... एकमेकांच्या श्वासांमधून उधळायला हवीत, प्रितीची गंधफुले... घट्ट मिटायला हवीत, डोळ्यांची नक्षत्रं... टेकवायला हवेत गुलाबाच्या पाकळ्यांप्रमाणे, ओठ एकमेकांवर... आणि मग पहावं, श्वास रोखले जातात की; हृदय धडधडायचं थांबतं..? -कौस्तुभ